Υπάρχουν μέρη όπου περιμένω να μπερδευτώ με τα ερωτικά μου. Ο πάγκος με τα σάντουιτς στο σούπερ μάρκετ δεν ήταν ένα από αυτά. Εκεί συνήθως το μεγάλο δίλημμα είναι ποιο ψωμί να διαλέξω.
Πριν από μερικές εβδομάδες, μια από τις γυναίκες που δουλεύουν εκεί άρχισε να μου φέρεται ιδιαίτερα ζεστά. Έδειχνε κοντά στα πενήντα· εγώ είμαι 57. Όταν την ευχαρίστησα για τη βοήθειά της, μου είπε: «Το αξίζεις».
Χάρηκα, αλλά το έβαλα στην κατηγορία «ωραία πράγματα που λένε οι ευγενικοί άνθρωποι στη δουλειά». Έχω ήδη κάποιες συνθήκες στη ζωή μου που με κάνουν να νιώθω ότι δύσκολα θα με έβλεπε κάποια ερωτικά. Δεν μου ήταν εύκολο να δοκιμάσω την τύχη μου μπροστά στον πάγκο.
Την επόμενη εβδομάδα με εξυπηρέτησε ξανά. Είχε όρεξη για κουβέντα, μου φάνηκε ότι φλέρταρε αρκετά και κάποια στιγμή είπε: «Πω πω, μου έχεις πάρει τα μυαλά σήμερα». Χαμογέλασα. Κοκκίνισα. Η έξυπνη απάντηση, αν υπήρχε κάπου, δεν εμφανίστηκε εγκαίρως.
Δυο μέρες αργότερα ξαναπήγα. Τη χαιρέτησα, ήρθε κοντά και με ρώτησε τι θα ήθελα. «Τίποτα», της είπα. «Ήρθα να σε δω». Για άνθρωπο που υπό πίεση ξεχνάει πώς λειτουργεί η γοητεία, ήταν αξιοσημείωτη προσπάθεια.
Μου ζήτησε μια αγκαλιά και αγκαλιαστήκαμε. Εκεί σκέφτηκα ότι είχα αρκετές ενδείξεις για να ζητήσω το τηλέφωνό της. Μου είπε ότι κολακευόταν, αλλά έβγαινε με κάποιον.
«Α, εντάξει, κανένα πρόβλημα», απάντησα. Ύστερα πρόσθεσε ότι ήταν ακόμα στην αρχή, οπότε ποτέ δεν ξέρεις. Μια μικρή υποσημείωση στην απόρριψη, που δεν είχα ιδέα πώς να ερμηνεύσω.
Στις επόμενες δύο επισκέψεις μου, όλη εκείνη η ζεστασιά είχε χαθεί. Ένιωθα πως με απέφευγε. Από εκεί που της αποσπούσα την προσοχή, είχα γίνει σχεδόν αόρατος. Μεγάλη διαδρομή για έναν πελάτη που ήθελε κι ένα σάντουιτς.
Το δέχομαι ότι βλέπει κάποιον. Απλώς δεν καταλαβαίνω τη σειρά: το φλερτ, η αγκαλιά, το «ποτέ δεν ξέρεις» και μετά η απόσταση. Μπέρδεψα την ευγένεια με το ενδιαφέρον ή το ότι ζήτησα το τηλέφωνό της άλλαξε κάπως τους κανόνες στον πάγκο;
