Για περίπου έναν μήνα έβλεπα την ίδια γυναίκα κάθε εβδομάδα μέσα από την ομάδα της εκκλησίας μας. Μου έκανε κομπλιμέντα για την εμφάνισή μου και φαινόταν πάντα χαρούμενη όταν μιλούσαμε. Μου άρεσε και πίστευα ότι υπήρχαν καλές πιθανότητες να της αρέσω κι εγώ.
Οι καλές πιθανότητες είναι ωραίο μέρος για να κάθεσαι, μέχρι να προσπαθήσεις να μάθεις τι συμβαίνει στ’ αλήθεια.
Την περασμένη εβδομάδα την κάλεσα σε κάτι που θα έκανα με φίλους. Μου είπε ότι δεν μπορούσε. Δεν ήταν η απάντηση που ήθελα, αλλά δεν έβγαζα και ασφαλές συμπέρασμα από αυτό. Ο κόσμος έχει, δυστυχώς για τον προγραμματισμό του φλερτ, και δικά του σχέδια.
Της είπα ότι την επόμενη εβδομάδα θα της πρότεινα κάτι άλλο. Είχα λοιπόν μια απλή δουλειά: να σκεφτώ μια ιδέα και να την προσκαλέσω.
Κάπου ανάμεσα στα δύο, μίλησα με κάποιον που μου είπε ότι εκείνη δεν ενδιαφερόταν. Αυτό μου κόλλησε στο μυαλό. Ξαφνικά, πριν της προτείνω να βγούμε, ένιωθα ότι έπρεπε πρώτα να εξακριβώσω αν ήθελε να της προτείνω να βγούμε. Μέσα στο κεφάλι μου, όλο αυτό ακουγόταν απολύτως λογικό.
Έτσι, χθες της άφησα μήνυμα στον τηλεφωνητή. Της είπα ότι θα ήθελα να τη γνωρίσω καλύτερα και να της μιλήσω για κάτι.
Την καινούργια ιδέα για έξοδο που της είχα υποσχεθεί δεν την ανέφερα. Άφησα μόνο ένα μήνυμα με την αόριστη σοβαρότητα κάποιου ραντεβού που κανείς δεν θυμάται να έχει κλείσει.
Έχουν περάσει πάνω από 24 ώρες και δεν έχει απαντήσει ούτε έχει δείξει ότι το άκουσε. Εγώ ξαναφέρνω συνέχεια στο μυαλό μου όσα είπα, λες και στην εκατοστή επανάληψη θα ακούγονται πιο ξεκάθαρα.
Τα κομπλιμέντα έγιναν. Οι κουβέντες μας κυλούσαν άνετα. Δεν μπορούσε να έρθει σε μία ομαδική έξοδο. Ένας τρίτος είπε ότι δεν ενδιαφερόταν. Αυτά έχω, αλλά άκρη δεν βγάζω.
Ίσως δεν ενδιαφερόταν εξαρχής. Ίσως εγώ έκανα μια απλή πρόσκληση να ακούγεται αδικαιολόγητα περίπλοκη. Δεν ξέρω αν η σιωπή της είναι απάντηση ή αν απλώς αφήνει την απορία να αιωρείται. Άφησα ένα αμήχανο μήνυμα μετά από μια απόρριψη που δεν είχα καταλάβει ή κατάφερα να γίνει το ίδιο το μήνυμα το πρόβλημα;
