Τα τρία τελευταία ραντεβού μου κατέληξαν πάνω κάτω στην ίδια κουβέντα: «Σε βλέπω πιο πολύ φιλικά». Διαφορετικοί άνθρωποι, ίδιο αποτέλεσμα. Έχω αρχίσει πια να αναγνωρίζω πού πάει η συζήτηση πριν καν ακούσω τη φράση. Πάω να γνωρίσω έναν άνθρωπο και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου περιμένω ήδη το γνωστό φινάλε.
Είμαι 29 και κατά καιρούς βγαίνω ραντεβού. Τελευταία, όμως, όλο αυτό μου μοιάζει περισσότερο με χρόνο και χρήματα που ξοδεύω για να φτάσω σε μια απάντηση που λίγο πολύ περιμένω. Όπως κι αν κυλήσει η συνάντηση, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτή τη φορά μπορεί να καταλήξει αλλιώς.
Ξέρω πως κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να νιώσει έλξη για μένα. Δεν το αμφισβητώ. Απλώς, όταν πηγαίνω με την ελπίδα ότι μπορεί να προκύψει κάτι ερωτικό, το «σε βλέπω φιλικά» με πονάει. Κι ύστερα από τρεις τέτοιες φορές, η απογοήτευση δεν περιμένει πια να τελειώσει το ραντεβού. Έχει αρχίσει να εμφανίζεται από πριν.
Μετά δεν κρατάμε επαφή. Όταν ο άλλος μου εξηγεί πώς νιώθει, δέχομαι αυτό που μου λέει και το αφήνω εκεί. Δεν θέλω να μείνω κοντά του προσποιούμενος ότι μου αρκεί η φιλία, ενώ στην πραγματικότητα θα περιμένω να αλλάξει γνώμη. Έτσι, κάθε γνωριμία τελειώνει αρκετά καθαρά: βγήκαμε, δεν προέκυψε κάτι και συνεχίζουμε χωριστά.
Αυτό που με απασχολεί περισσότερο τώρα είναι ότι δεν έχω σχεδόν καμία διάθεση να ξαναδοκιμάσω. Δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που ανυπομονώ να γνωρίσω. Ακόμα και η σκέψη ενός καινούργιου ραντεβού με κουράζει περισσότερο απ’ όσο με ενθουσιάζει. Μπορώ να φανταστώ την προσπάθεια που χρειάζεται· αυτό που δυσκολεύομαι να βρω είναι ένας λόγος να την κάνω.
Τρία ραντεβού δεν καθορίζουν όλο μου το μέλλον. Όταν το γράφω, το καταλαβαίνω. Είναι όμως οι πιο πρόσφατες εμπειρίες μου, και αυτή τη στιγμή βαραίνουν περισσότερο από την πιθανότητα να πάει διαφορετικά το επόμενο. Παλιά αναρωτιόμουν αν μέσα από τα ραντεβού θα έβρισκα την αγάπη. Τώρα κολλάω ένα βήμα νωρίτερα: θέλω καν να ξαναβγώ; Προς το παρόν, όχι.
