Το ερωτικό παρελθόν μιας γυναίκας μπορεί να με κάνει να νιώσω άσχημα πριν προλάβω καν να καταλάβω τι να κάνω με αυτό το συναίσθημα. Αρχίζω να αναρωτιέμαι πόσο της άρεσαν οι πρώην της, πόσο την έλκυαν και πώς συγκρίνομαι εγώ μαζί τους. Κι όταν ξεκινήσουν αυτές οι σκέψεις, δύσκολα τις αφήνω στην άκρη.
Κάποιες συγκρίσεις αφορούν το σώμα. Με πιάνει ανασφάλεια μήπως κάποιος προηγούμενος σύντροφός της ήταν πιο προικισμένος. Άλλες αφορούν την επιθυμία: ήθελε κάποιον περισσότερο; Υπήρξε ένας άνθρωπος που την τραβούσε με τρόπο που δεν την τραβάω εγώ; Δεν έχω απαντήσεις, αλλά με ενοχλούν ακόμα και τα ενδεχόμενα.
Υπάρχει και μια αμηχανία που δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Αν είχε έρθει κοντά με κάποιον που δεν ήθελε σχέση μαζί της, νιώθω λες κι εκείνος βγήκε με κάποιον τρόπο κερδισμένος απέναντί μου. Εγώ σκέφτομαι να κάνω σχέση μαζί της, κι όμως καταλήγω να συγκρίνω τη δική μου θέση με τη δική του.
Αυτό επηρεάζει ακόμα και την τρυφερότητά μου. Νιώθω εκτεθειμένος όταν πάω να της δείξω αγάπη και ταυτόχρονα φαντάζομαι ότι προηγούμενοι σύντροφοι την αντιμετώπιζαν περιστασιακά ή χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Κολλάω και σε εικόνες για όσα μπορεί να έγιναν μεταξύ τους. Ξέρω ότι όλα αυτά είναι δικές μου σκέψεις. Δεν ξέρω πόσο ανταποκρίνονται σε όσα έζησε πραγματικά εκείνη.
Πίσω από όλα υπάρχει ο φόβος ότι μπορεί να με διαλέγει επειδή είμαι η καλύτερη επιλογή ανάμεσα σε όσους θέλουν να δεσμευτούν, ενώ κάποιος άλλος παραμένει εκείνος που επιθυμούσε περισσότερο. Θέλω να νιώθω ότι με θέλει. Και αναρωτιέμαι συνεχώς αν το ότι θέλει να είναι μαζί μου αρκεί για να το πιστέψω.
Έτσι καταλήγω να εξετάζω ξανά και ξανά το παρελθόν της και τη θέση μου στη ζωή της. Ακόμα και μια απλή κίνηση στοργής με κάνει να αισθάνομαι ευάλωτος, επειδή σκέφτομαι ανθρώπους που δεν είναι μέσα στη σχέση μας.
Πώς το διαχειρίζομαι αυτό; Πώς σταματάω να μετατρέπω το παρελθόν της σε μια σύγκριση που φοβάμαι ότι έχω ήδη χάσει;
