Είμαι 23 και θα ήθελα πολύ να αρχίσω να βγαίνω ραντεβού. Αυτό το λέω εύκολα. Εκεί που δυσκολεύομαι είναι να φανταστώ ότι ζητάω από μια κοπέλα που ξέρω ελάχιστα να βγούμε και νιώθω αρκετά άνετα ώστε να το κάνω κιόλας.
Το άγχος και η υπερανάλυση με ακολουθούν σχεδόν όλη μου τη ζωή. Κάνω δουλειά με τον εαυτό μου και βλέπω πρόοδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά όλα μού φαίνονται απλά. Στα ερωτικά υπάρχει τόση αβεβαιότητα, που το μυαλό μου βρίσκει άφθονο υλικό πριν καν συμβεί οτιδήποτε.
Ευτυχώς έχω καλούς φίλους. Με ξέρουν, με πειράζουν συνέχεια και με στηρίζουν. Πρόσφατα προσπάθησαν μάλιστα να μου γνωρίσουν μια κοπέλα. Τότε όμως δεν ένιωθα έτοιμος και δεν προχώρησα τη γνωριμία.
Τώρα αναρωτιέμαι τι επιλογές έχω. Δεν ξέρω αν μπορεί ακόμη να κανονιστεί κάτι μέσω των φίλων μου. Όταν πάλι σκέφτομαι να γνωρίσω κάποια με άλλον τρόπο, καταλήγω πάντα στο ίδιο: θα ήθελα να τη γνωρίζω λίγο πριν της ζητήσω να βγούμε.
Δεν εννοώ ότι χρειάζομαι χρόνια φιλίας. Ένα δυο μήνες θα μου άρεσαν. Να έχουμε μιλήσει για καθημερινά πράγματα, να υπάρχει μια οικειότητα, να έχει αρχίσει να δημιουργείται μια φιλική σχέση. Έτσι μπορώ πιο εύκολα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει το επόμενο βήμα.
Η ιδέα να βγω με μια γυναίκα που δεν γνωρίζω μου φαίνεται παράξενη. Καταλαβαίνω ότι το ραντεβού είναι κι ένας τρόπος να γνωριστούμε. Απλώς εγώ νιώθω πιο άνετα όταν αυτή η γνωριμία έχει ήδη ξεκινήσει.
Αναρωτιέμαι όμως αν έτσι περιορίζω πολύ τις ευκαιρίες μου. Θέλω να βγω ραντεβού, αλλά για να φτάσω εκεί με έναν τρόπο που μου ταιριάζει, χρειάζομαι πρώτα λίγο χρόνο. Οι φίλοι μου έχουν δείξει ότι θέλουν να βοηθήσουν, κι εγώ προσπαθώ να φτάσω στο σημείο να δεχτώ αυτή τη βοήθεια ή να κάνω μόνος μου μια πρόταση. Είναι τελικά τόσο δύσκολο να ξεκινήσει κάτι αφού έχουμε γνωριστεί για δυο μήνες;
