Πριν από λίγο περισσότερο από έναν χρόνο άρχισα να πηγαίνω σε μια ομάδα για ανθρώπους χωρίς σχέση, που μας ενώνει η πίστη μας. Βρισκόμαστε κάθε εβδομάδα και συζητάμε γι’ αυτήν. Μία φορά τον μήνα έχουμε βραδιά με επιτραπέζια ή φαγητό, ενώ κανονίζουμε και δύο άλλες δραστηριότητες. Έτσι έχουμε αρκετές ευκαιρίες να γνωριστούμε, χωρίς κάθε κουβέντα να πρέπει να σημαίνει ότι κάτι ερωτικό ξεκινάει.
Εκεί γνώρισα τον Στιβ. Ερχόταν ήδη καιρό στην ομάδα, οπότε πρώτα έγινε ένα γνώριμο πρόσωπο και μετά κάποιος που χαιρόμουν ιδιαίτερα όταν ήξερα πως θα δω. Μοιάζει με τον Κένι Ρότζερς, άρα τον ξεχωρίζεις εύκολα ανάμεσα στον κόσμο.
Το καλοκαίρι μού πρότεινε να πάμε για μεσημεριανό. Τότε περνούσα μια δύσκολη φάση και είχα σταματήσει να πηγαίνω στις εβδομαδιαίες συναντήσεις. Του είπα ότι εκτιμούσα πολύ την πρόσκληση, αλλά δεν ήταν καλή περίοδος για μένα. Χάρηκα που με σκέφτηκε, απλώς δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να πω ναι.
Τον Σεπτέμβριο επέστρεψα στην ομάδα και εκεί ήταν πάλι ο Στιβ. Ένας άνθρωπος με υγεία, μυαλό και πραγματικά όμορφους τρόπους. Ακούγονται απλά όλα αυτά, αλλά όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι αν θέλεις κάποιον πιο κοντά σου, μετράνε πολύ. Κι όσο τον γνώριζα, τόσο περισσότερο ήθελα να περάσουμε χρόνο οι δυο μας.
Την περασμένη εβδομάδα βγήκαμε το πρώτο μας ραντεβού. Μετά τον κάλεσα σπίτι για φαγητό την Τετάρτη και έχουμε κανονίσει να ξαναβγούμε το Σάββατο. Ξαφνικά υπάρχουν όμορφα πράγματα στο πρόγραμμα που τα περιμένω με χαρά, με έναν άνθρωπο που ήδη μου είναι κάπως οικείος.
Μου πρότεινε επίσης να περάσουμε μαζί τη Γιορτή των Ευχαριστιών και είπε ότι θέλει κάποια στιγμή να με καλέσει στην εκκλησία του. Είμαστε ακόμη στην αρχή, οπότε δεν ξέρω πού θα πάει όλο αυτό. Μου αρέσει όμως που έχω τόσα να ανακαλύψω για εκείνον, ενώ δεν ξεκινάμε εντελώς από το μηδέν.
Στα 69 μου, δεν περίμενα να γνωρίσω έναν τόσο αξιόλογο άνθρωπο. Υπάρχει ενθουσιασμός, αλλά και μια ζεστασιά που μου κάνει καλό. Προς το παρόν, περιμένω το Σάββατο.
