Σήμερα ήταν να βγούμε. Περίπου δύο ώρες πριν από το ραντεβού, μου έστειλε ότι έπρεπε να το ακυρώσει. Είχε προκύψει κάποιο πρόβλημα με τους γονείς του και χρειαζόταν να το φροντίσει. Ζήτησε πολλές φορές συγγνώμη. Το κατάλαβα, αλλά στενοχωρήθηκα κιόλας.
Γνωριστήκαμε στο Facebook Dating. Από την αρχή φαινόταν πως δεν απαντούσε ιδιαίτερα γρήγορα στα μηνύματα, κάτι που δεν με πείραζε. Δεν θέλουν όλοι να γνωρίσουν τον άλλον εξ ολοκλήρου μέσα από μια οθόνη πριν καν τον συναντήσουν. Τελικά κανονίσαμε να βγούμε και χάρηκα που είχαμε φτάσει ως εκεί.
Μόνο που τότε αρρώστησε και το ακυρώσαμε. Συμβαίνουν αυτά. Το μεταφέραμε για σήμερα, οπότε είχα ακόμα κάτι να περιμένω. Εκείνη η πρώτη ακύρωση δεν μου είχε φανεί σαν να τελείωνε κάτι πριν αρχίσει. Απλώς θα χρειαζόταν λίγη παραπάνω υπομονή μέχρι να γνωριστούμε από κοντά.
Αυτή τη φορά προέκυψε το θέμα με τους γονείς του. Στην ηλικία μας, αν έχουμε την τύχη να τους έχουμε ακόμα, μεγαλώνουν και κάποιες φορές χρειάζονται βοήθεια. Το καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη και δεν κάθομαι να ψάχνω τρύπες στην ιστορία του. Ακουγόταν ειλικρινά στενοχωρημένος που ακύρωνε. Μπορώ να τον πιστέψω.
Αυτό που με ρίχνει είναι πόσο δύσκολο αποδείχτηκε να φτάσουμε σε κάτι τόσο απλό: να βρεθούμε επιτέλους. Όποιος έχει περάσει χρόνο στις εφαρμογές γνωριμιών ξέρει ότι από το ταίριασμα μέχρι ένα κανονικό ραντεβού μεσολαβεί καμιά φορά ολόκληρη διαδρομή. Είχαμε φτάσει στο σημείο όπου θα βλέπαμε πώς είναι να μιλάμε στον ίδιο χώρο, χωρίς μηνύματα ανάμεσά μας.
Δεν περίμενα να εμφανιστεί και να αρχίσει κάποιος μεγάλος έρωτας με το καλημέρα. Ήθελα απλώς να τον γνωρίσω. Αυτό μου αρκούσε για να περιμένω τη σημερινή μέρα με χαρά, κι αυτό είναι που μου λείπει τώρα που χάλασε το σχέδιο.
Θα μου περάσει. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν ξέρω ακριβώς τι να κάνω με τον εαυτό μου. Είχα κρατήσει αυτές τις ώρες για ένα ραντεβού και τελικά κάθομαι εδώ και με έχει πάρει λίγο από κάτω. Ευχαριστώ που με ακούσατε.
