Με έχουν κοροϊδέψει επειδή δυσκολεύομαι να βρω κάποια να βγω. Μου έχουν πει ότι, αφού καμία δεν ήθελε να βγει μαζί μου, κάτι θα έκανα λάθος. Λες και το αποτέλεσμα από μόνο του αρκεί για να καταλάβουν τα πάντα. Αυτό είναι που με απασχολεί περισσότερο.
Δεν λέω ότι η συμπεριφορά ενός άντρα δεν επηρεάζει τις πιθανότητές του. Προφανώς και μπορεί να τις επηρεάσει. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί η δυσκολία στις γνωριμίες αντιμετωπίζεται τόσο συχνά σαν απόδειξη ότι εκείνος φταίει.
Από όσα έχω δει, μου φαίνεται ότι οι άντρες που αναζητούν γυναίκες είναι περισσότεροι από τις γυναίκες που αναζητούν άντρες. Είναι η εντύπωση που έχω από τη δική μου εμπειρία, δεν έχω στοιχεία να το στηρίξω. Έχω επίσης παρατηρήσει ότι οι γυναίκες που βρίσκω ελκυστικές συχνά προτιμούν έναν συγκεκριμένο τύπο άντρα. Αν δεν ταιριάζω σε αυτόν, μπορεί απλώς να μην υπάρχει ενδιαφέρον.
Δεν θεωρώ ότι κάνουν κάτι κακό. Ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέγει με ποιον θα βγει. Καμία δεν μου χρωστάει ούτε έλξη ούτε σχέση. Μπορώ να δεχτώ ότι δεν αρέσω σε κάποια, χωρίς να πιστεύω ότι οφείλει να το εξηγήσει ή να αλλάξει γνώμη.
Εκεί που μπερδεύομαι είναι στο συμπέρασμα που βγάζουν μετά οι άλλοι: αφού εκείνη δικαιούται να μη με θέλει, τότε για τη δική μου απογοήτευση πρέπει κάπως να φταίω εγώ. Γιατί χρειάζεται οπωσδήποτε να φταίει κάποιος;
Οι προτάσεις έρχονται αμέσως. Πήγαινε γυμναστήριο. Βγες περισσότερο. Γίνε πιο κοινωνικός. Μερικές φορές αυτά όντως μπορεί να βοηθήσουν. Αλλά συχνά ακούγονται σαν σίγουρη λύση, ενώ στις γνωριμίες η προσπάθεια δεν εγγυάται ότι εκείνη που σου αρέσει θα ενδιαφερθεί κι εκείνη για σένα.
Όταν το λέω αυτό, δεν ζητάω από κανέναν να μου βρει κοπέλα. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί μια εμπειρία που ήδη με αποθαρρύνει πρέπει να συνοδεύεται και από κοροϊδία.
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να δεχτούμε ότι ένας άντρας μπορεί να δυσκολεύεται να βρει σύντροφο χωρίς να έχει κάνει κανείς κάτι λάθος;
