Μετά τον χωρισμό μετακόμισα σε ένα μικρό διαμέρισμα. Υπολόγιζα ότι θα περνούσα λίγο καιρό μόνη, με πιτζάμες, ταινίες και την ησυχία μου. Είχα υποτιμήσει το τηλέφωνο των φίλων μου.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το σαλόνι γέμισε γυναίκες που είχαν χωρίσει, σκέφτονταν να χωρίσουν ή είχαν χωρίσει αλλά δεν το είχαν ακόμη χωνέψει. Έρχονταν για έναν καφέ. Ο καφές συχνά έφτανε μέχρι το βράδυ.
Πάνω στο τραπεζάκι υπήρχαν κούπες, χαρτομάντιλα με μάσκαρα και κινητά που περνούσαν από χέρι σε χέρι για ανάλυση. «Έβαλε τρία emoji. Αυτό τι σημαίνει;» Δεν ξέραμε. Είχαμε όμως όλες μια θεωρία.
Κάποιους πρώην τους είχαμε σχεδόν συγχωρέσει. Για εκείνον που πήρε το φούτερ και δεν το επέστρεψε, η υπόθεση παρέμενε ανοιχτή.
Τις βραδιές που δεν θέλαμε άλλη συζήτηση, βάζαμε ταινίες. Προτιμούσαμε εκείνες στις οποίες οι πρωταγωνιστές έκαναν τόσο κακές επιλογές, που οι δικές μας έμοιαζαν κάπως πιο λογικές. Ήταν μια μικρή παρηγοριά, μαζί με την πίτσα.
Σε ένα ράφι μαζεύονταν πράγματα από παλιές σχέσεις: σκουλαρίκια χωρίς ταίρι, κάλτσες, μικροαντικείμενα που δεν είχαμε αποφασίσει τι να τα κάνουμε. Μερικά τα χαρίζαμε. Άλλα έμεναν εκεί ώσπου να πάψουν να μας θυμίζουν τόσα πολλά.
Μιλούσαμε και για καινούρια ραντεβού, για σεξ, για αμήχανες σιωπές. Μπορούσες να πεις «έκανα βλακεία» χωρίς να ακολουθήσει διάλεξη. Κάποιες ιστορίες, όταν τις λέγαμε δυνατά, έχαναν λίγο από το βάρος τους. Άλλες χρειάζονταν απλώς να τις ακούσει κάποιος.
Δεν ήμασταν θεραπεύτριες η μία της άλλης. Κρατούσαμε όσα λέγονταν μεταξύ μας και λέγαμε επίσης πότε δεν αντέχαμε άλλη ανάλυση. Το ότι είχα διαθέσιμο καναπέ δεν σήμαινε πως λειτουργούσα όλο το εικοσιτετράωρο.
Το σπίτι παρέμεινε μικρό. Απλώς δεν ήταν πια τόσο άδειο όσο το είχα φανταστεί.
Και όταν η παρέα ήταν κοινή πριν από τον χωρισμό; Διάβασε την ιστορία «Χώρισα. Πρέπει να χάσω και την παρέα μου;»




