Πριν από μερικά χρόνια, σε μια εκδήλωση στον τόπο μου, πήγα να πιάσω κουβέντα με μια κοπέλα. Ήταν κάπως στον ευρύτερο κύκλο των γνωστών μου, οπότε ένα «γεια, τι κάνεις;» μού φάνηκε απολύτως φυσιολογικό. Δεν της ζητούσα να βγούμε ούτε είχα καταστρώσει κάποιο σχέδιο κατάκτησης. Απλώς βρισκόμασταν στον ίδιο χώρο και είπα να μιλήσω.
Εκείνη με ξεπέταξε με αρκετά αγενή τρόπο. Δεν έδωσα συνέχεια. Δεν είχαμε κάποια στενή σχέση και δεν υπήρχε λόγος να κάνω ολόκληρη υπόθεση μια δυσάρεστη κουβέντα που κράτησε ελάχιστα.
Μετά έφυγα για σπουδές και ψήλωσα αρκετά, κάπως καθυστερημένα. Το αναφέρω γιατί, όπως φαίνεται, τελικά παίζει ρόλο στην ιστορία.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο η ομάδα μπέιζμπολ της πόλης μας έπαιζε στο World Series και μαζεύτηκε πολύς κόσμος για να το παρακολουθήσουμε. Ήταν κι εκείνη εκεί. Δεν την πλησίασα, αλλά πού και πού την έπιανα με την άκρη του ματιού μου να με κοιτάζει. Το πρόσεξα, χωρίς να κάνω κάποια κίνηση.
Αργότερα, ένας κοινός μας φίλος μού είπε ότι θα την ενδιέφερε να βγούμε ραντεβού και ήθελε να μάθει αν ενδιαφέρομαι κι εγώ. Ο ίδιος απέδωσε σχεδόν όλη αυτή την αλλαγή στο ότι ψήλωσα. Τόσα χρόνια προσωπικής εξέλιξης, κι ο απολογισμός βγήκε σε εκατοστά.
Τη βρίσκω σχετικά ελκυστική και δεν έχω σχέση. Υπό άλλες συνθήκες, αυτά θα αρκούσαν για να σκεφτώ ένα ραντεβού. Δεν χρειάζομαι κάποια βαθυστόχαστη εξήγηση για να αρέσω σε κάποιον, και καταλαβαίνω ότι μέσα σε λίγα χρόνια μπορεί να αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε έναν άνθρωπο.
Μου έχει μείνει όμως εκείνη η πρώτη φορά. Πήγα απλώς να μιλήσω και με αντιμετώπισε άσχημα. Το σημερινό ενδιαφέρον της δεν σβήνει αυτή την ανάμνηση. Κι επιπλέον, την εξήγηση για την αλλαγή την έχω από τον φίλο μας, όχι από την ίδια.
Οπότε ακόμη το σκέφτομαι. Υπάρχει η πιθανότητα ενός ραντεβού, μια άσχημη πρώτη εντύπωση και μια εξήγηση από τρίτο πρόσωπο που περιλαμβάνει το ύψος μου. Θέλω όντως να τη γνωρίσω ή απλώς με τρώει η περιέργεια που επιτέλους πέρασα τον πήχη εισόδου;
