Αύριο έχω πρώτο ραντεβού και κάθομαι τώρα και σκέφτομαι αν θα ήταν γλυκό να πάω με λουλούδια ή αν θα το παραέκανα λίγο. Τελικά, το εύκολο ήταν να κανονίσουμε να βρεθούμε. Τώρα φτάσαμε στα δύσκολα: να αποφασίσω αν στο «γεια σου» θα κρατάω και ανθοδέσμη.
Μου αρέσει η ιδέα μιας μικρής κίνησης που να λέει «χαίρομαι που θα βγούμε». Τα λουλούδια μπορούν να το πουν αυτό από μόνα τους, χωρίς να χρειαστεί να βγάλω λογύδριο στην είσοδο. Από την άλλη, πρώτο ραντεβού είναι. Ακόμα θα δούμε αν μας βγαίνει η κουβέντα, αν νιώθουμε άνετα μαζί, αν μπορούμε να περάσουμε όμορφα χωρίς να ψάχνουμε απεγνωσμένα το επόμενο θέμα. Μήπως τα λουλούδια δίνουν περισσότερο βάρος στη συνάντηση απ’ όσο χρειάζεται;
Υπάρχει βέβαια και το πρακτικό ζήτημα, που κάπως το ξεχνάς όταν φαντάζεσαι πόσο ωραία θα είναι η κίνηση. Την ανθοδέσμη κάποιος πρέπει να την κρατάει. Ανάλογα με το τι θα κάνουμε, μπορεί να καταλήξουμε να βγαίνουμε τρεις: εμείς και τα λουλούδια. Τα οποία έχουν και απαιτήσεις. Δεν μπορείς να τα ακουμπήσεις όπου να ’ναι, θα προτιμούσαν λίγο νερό και, φυσικά, πορτοφόλι δεν έφεραν.
Ένα μικρό μπουκετάκι ίσως είναι πιο διακριτικό. Αλλά μετά πιάνω τον εαυτό μου να υπολογίζει πόσα ακριβώς λουλούδια σημαίνουν «μου αρέσεις και θέλω να σε γνωρίσω» και από πόσα και πάνω μοιάζει σαν να ανακοινώνω κάποια μεγάλη εξέλιξη. Δεν ξέρω αν μια μαργαρίτα περίμενε ποτέ ότι θα της φόρτωναν τόση ευθύνη.
Δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Μου αρέσει να κάνω μια μικρή προσπάθεια, να φανεί ότι σκέφτηκα τη συνάντησή μας και χάρηκα. Εξίσου ωραίο, όμως, μου φαίνεται να φτάσω με άδεια χέρια, να χαμογελάσω και να πω ένα απλό «γεια». Χωρίς να πρέπει αμέσως μετά να βρούμε πού θα βολέψουμε τα λουλούδια.
Κάπως έτσι με βρίσκει το βράδυ πριν από το ραντεβού: ανυπομονώ να βρεθούμε και ακόμα σκέφτομαι το μπουκέτο. Εσείς θα χαιρόσασταν να σας φέρουν λουλούδια στο πρώτο ραντεβού ή θα περνούσατε τη μισή βραδιά αναρωτιώμενοι πού να τα βάλετε;
