Με το ταίρι μου έχουμε ένα προσωπικό παιχνίδι αντοχής στις ερωτικές μας στιγμές: βλέπουμε πόση ώρα μπορώ να απολαμβάνω την προσοχή του πριν πω «ως εδώ». Το θέλουμε και οι δύο, περνάμε όμορφα και, κάπως, εγώ έχω καταφέρει να το μετατρέψω σε άθλημα. Προς το παρόν χωρίς ομοσπονδία.
Μπορώ να φτάσω σε κορύφωση επανειλημμένα, οπότε στη θεωρία αισθάνομαι ότι θα μπορούσα να συνεχίζω επ’ αόριστον. Στην πράξη, πάντα εγώ ζητάω να σταματήσουμε. Η μόνιμη πρόκλησή μας είναι αν θα εξαντληθεί πρώτα η αντοχή του άλλου ή αν θα φτάσω πάλι στα δικά μου όρια.
Προς το τέλος χαλαρώνω πάρα πολύ και βυθίζομαι σε μια αίσθηση σαν να αιωρούμαι. Όσο βρίσκομαι εκεί, μου φαίνεται απολύτως εφικτό να συνεχίσουμε. Το αγωνιστικό μου πνεύμα παραμένει ακμαίο, παρόλο που το υπόλοιπο σώμα μου έχει σχεδόν σχολάσει.
Ύστερα το ταίρι μου λέει κάτι, η προσοχή μου επιστρέφει απότομα και ξαφνικά νιώθω ότι τελείωσα. Ζητάω να σταματήσουμε. Άλλη μία πολλά υποσχόμενη προσπάθεια λήγει με μια ατάκα.
Το διασκεδάζω όλο αυτό. Γι’ αυτό και μου φαίνεται λίγο αστείο το πείσμα μου: ήδη περνάω υπέροχα, αλλά εγώ εξακολουθώ να κυνηγάω καλύτερη επίδοση.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το κομμάτι της συγκέντρωσης. Θα μπορούσε ο διαλογισμός ή κάποια εξάσκηση να με βοηθήσει να μένω σε αυτή τη χαλαρή κατάσταση, αναγνωρίζοντας και σεβόμενος πάντα τα όριά μου; Έχει δει κανείς να βελτιώνεται η συγκέντρωσή του με την εμπειρία;
Θα ήθελα να ακούσω κάποιον που το έχει καταφέρει. Κατά προτίμηση με καλό αγωνιστικό ιστορικό.
