Στο αγόρι μου δεν άρεσε που δεν φορούσα σουτιέν κάτω από την μπλούζα μου. Συμφώνησα να αρχίσω να φοράω. Δεν ήταν κάτι για το οποίο είχα ιδιαίτερα έντονη άποψη, οπότε μου φάνηκε απλό να κάνω αυτή την υποχώρηση.
Και τότε μου είπε: «Έκανες λάθος που συμφώνησες τόσο εύκολα».
Εκεί ήταν που μπερδεύτηκα. Μου είχε πει τι προτιμούσε, το είχα σκεφτεί και είχα συμφωνήσει. Ξαφνικά, η ίδια μου η συμφωνία φαινόταν να μετράει εις βάρος μου. Δεν καταλάβαινα τι ακριβώς είχα κάνει λάθος.
Μου αρέσει να αφήνω τον σύντροφό μου να έχει το πάνω χέρι στη σχέση μας. Το επιλέγω με τη θέλησή μου και δεν αισθάνομαι ότι χρειάζεται να διαφωνώ για κάθε μικρό πράγμα. Αν μια προτίμησή του δεν με ενοχλεί και δεν μου κοστίζει ιδιαίτερα, συχνά δεν έχω πρόβλημα να την ακολουθήσω.
Παράλληλα, είμαι απολύτως ανεξάρτητη. Έχω καταφέρει πολλά μόνη μου, έχω απόψεις και δεν δυσκολεύομαι να τις εκφράσω. Όταν κάτι έχει σημασία για μένα, θα το συζητήσω και θα διαφωνήσω. Περιμένω από τον άλλον να εξηγήσει τη θέση του και είμαι έτοιμη να εξηγήσω τη δική μου.
Το σουτιέν, όμως, δεν ήταν ένα θέμα που με απασχολούσε αρκετά ώστε να γίνει αντιπαράθεση. Συμφώνησα επειδή για μένα ήταν μικρό ζήτημα. Η αντίδρασή του με έβαλε να αναρωτηθώ αν εκείνος κατάλαβε κάτι άλλο από τη στάση μου.
Περίμενε να αντισταθώ; Θα ένιωθε καλύτερα με την απάντησή μου αν είχε προηγηθεί καβγάς; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι ήμουν εντάξει με την απόφασή μου, μέχρι που μου είπε ότι κάπως είχα χειριστεί λάθος την κατάσταση.
Τώρα αναρωτιέμαι πώς βλέπουν οι άντρες αυτή την προθυμία μέσα σε μια σχέση. Την αισθάνονται ως ένδειξη τρυφερότητας και άνεσης; Ή μπορεί να τους κάνει να υποτιμήσουν την κρίση της συντρόφου τους;
Δεν θεωρώ ότι ένα σχόλιο που με μπέρδεψε αρκεί για να βγάλω συμπέρασμα για εκείνον. Θα ήθελα όμως να το καταλάβω. Αφού μπορώ να διαφωνώ όταν κάτι με νοιάζει, δεν θα έπρεπε να μπορώ και να συμφωνώ όταν δεν με πειράζει;
