Πρόσφατα άρχισα πάλι να βγαίνω ραντεβού μέσα από εφαρμογές και συχνά φεύγω με μια αίσθηση που δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Οι άντρες που συναντώ μπορεί να είναι ευγενέστατοι και συμπαθητικοί, αλλά κάπως νιώθω ότι τους φέρνει σε αμηχανία η φάση στην οποία βρίσκομαι.
Έχω μια ζωή που μου αρέσει. Έχω δικό μου σπίτι, τα οικονομικά μου είναι τακτοποιημένα και ασχολούμαι με δουλειά και ενδιαφέροντα που έχουν σημασία για μένα. Οι φίλοι και η οικογένειά μου έχουν σταθερή θέση στην καθημερινότητά μου. Περίπου τον μισό καιρό ταξιδεύω, έχω χόμπι και σπάνια δυσκολεύομαι να βρω κάτι που θέλω να κάνω.
Διαβάζω επίσης συνέχεια και λατρεύω τα κουίζ γνώσεων. Μου αρέσει να ξέρω λίγα πράγματα για πολλά διαφορετικά θέματα. Απολαμβάνω εκείνες τις κουβέντες που πηγαίνουν από το ένα στο άλλο, όπου μια σκέψη ανοίγει μια καινούργια συζήτηση και έχουν και οι δύο κάτι να προσθέσουν.
Θεωρώ ότι έχω πνευματική περιέργεια και καταλαβαίνω αρκετά καλά τα συναισθήματα, τα δικά μου και των άλλων. Βέβαια, τώρα που τα γράφω, αισθάνομαι λες και ετοιμάζω αίτηση για κάποια θέση. Κι αυτό είναι μέρος της αμηχανίας: εκτιμώ αυτά τα στοιχεία στον εαυτό μου, αλλά δεν ξέρω πώς να περιγράψω το θέμα χωρίς να ακούγεται ότι αραδιάζω προσόντα.
Αυτή την περίοδο δεν ψάχνω σχέση. Θέλω όμως οι άνθρωποι με τους οποίους βγαίνω να εκτιμούν αυτό που είμαι. Με νοιάζει να ταιριάζουμε πνευματικά και οικονομικά, ακόμα κι όταν δεν σχεδιάζω κοινό μέλλον με κάποιον.
Αυτό που με προβληματίζει είναι η εντύπωση ότι η ανεξαρτησία μου δημιουργεί μια απόσταση. Και λέω «εντύπωση», γιατί κανείς δεν μου έχει εξηγήσει ότι τον δυσκολεύει αυτό. Η ευγένεια δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο άλλος αισθάνεται άνετα. Ούτε ένα ραντεβού που δεν κυλάει όπως θα ήθελα αποδεικνύει από μόνο του τον λόγο.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πόσες άλλες γυναίκες έχουν παρόμοια εμπειρία και πόσο μπορεί να παίζει ρόλο ο δικός μου τρόπος προσέγγισης. Μου αρέσει η ζωή που έχω φτιάξει. Θα ήθελα να γνωρίσω κάποιον που να χαίρεται που με συναντά μέσα σε αυτήν.
