Για μήνες φερόμασταν σαν ζευγάρι. Τουλάχιστον έτσι καταλάβαινα εγώ αυτό που υπήρχε μεταξύ μας. Είχαμε αρκετή οικειότητα ώστε να πιστεύω πως όσα ένιωθα μπορούσαν να οδηγήσουν κάπου, παρόλο που δεν της τα είχα πει ανοιχτά.
Όταν τελικά της μίλησα, μου είπε ότι οι προτεραιότητές της είχαν αλλάξει.
Από τότε έχω μείνει με μια αβεβαιότητα που με δυσκολεύει. Δεν ξέρω αν κάποτε θέλαμε το ίδιο πράγμα και απλώς χάσαμε τη στιγμή ή αν εγώ έδινα στην οικειότητά μας μια σημασία που εκείνη δεν της έδινε ποτέ. Η απάντησή της ξεκαθάρισε πού βρισκόταν τότε. Δεν εξήγησε όμως όλους τους μήνες που είχαν προηγηθεί.
Τώρα στήνουμε μαζί μια επιχείρηση. Υπάρχει ακόμη λόγος να κρατάμε επαφή, κάτι μπροστά μας που προσπαθούμε και οι δύο να δημιουργήσουμε. Κι αυτό κάνει το «προχωράω παρακάτω» κάπως δύσκολο στην πράξη. Δεν γίνεται απλώς να αφήσω την επαφή μας να αραιώσει, ενώ χτίζουμε ενεργά μια άλλη μορφή συνεργασίας.
Θέλω να σεβαστώ την απάντησή της. Ταυτόχρονα, δεν έχουν φύγει τα συναισθήματα που με έκαναν να της μιλήσω εξαρχής. Ισχύουν και τα δύο, και η κοινή δουλειά μάς κρατά σε επαφή όσο εγώ προσπαθώ να το διαχειριστώ.
Την επιχείρηση τη χτίζουμε μαζί. Τη σχέση την ήθελα εγώ. Πώς συνεχίζω να δουλεύω για το ένα χωρίς, μέσα μου, να περιμένω ακόμη το άλλο;
