Με εκνευρίζει λίγο που απογοητεύτηκα τόσο για έναν άνθρωπο που δεν έχω καν συναντήσει. Είμαι 27, χρησιμοποιώ εφαρμογές γνωριμιών εδώ και χρόνια και ξέρω ότι μερικά ωραία μηνύματα δεν σημαίνουν πως έχουμε σχέση. Απλώς, πού και πού, εμφανίζεται κάποιος με τον οποίο θέλω πραγματικά να συνεχίσω την κουβέντα.
Δεν μου συμβαίνει συχνά. Τα τελευταία τρία χρόνια υπήρξαν ίσως δύο άντρες με τους οποίους ένιωσα ότι κάτι μπορούσε να γίνει. Η συζήτηση έβγαινε αβίαστα, μου άρεσε ο χαρακτήρας τους, υπήρχε έλξη και μια πραγματική πιθανότητα να βρεθούμε. Περίπου ένας άνθρωπος κάθε ενάμιση χρόνο, δηλαδή. Ε, όταν συμβαίνει, το προσέχω.
Πρόσφατα ταιριάξαμε στην εφαρμογή με έναν 26χρονο και το χιούμορ μας κόλλησε σχεδόν αμέσως. Μετά από δυο μέρες και μερικά μηνύματα, πρότεινα να συναντηθούμε. Έχω πια λιγότερη υπομονή για εκείνη τη φάση που γράφουμε ασταμάτητα χωρίς να κανονίζουμε τίποτα.
Συμφώνησε, προσφέρθηκε να οργανώσει το ραντεβού και ζήτησε τον αριθμό μου. Για πρώτη φορά έπειτα από καιρό, χάρηκα με την προοπτική. Δεν άρχισα να διαλέγω λουλούδια γάμου· απλώς ανυπομονούσα να τον γνωρίσω.
Πέρασαν όμως αρκετές μέρες χωρίς μήνυμα. Την περασμένη εβδομάδα έστειλε τελικά, ζήτησε συγγνώμη για την καθυστέρηση και είπε ότι είχε χτυπήσει την πλάτη του και δεν ήταν πολύ καλά. Του είπα ότι καταλαβαίνω και ξαναπιάσαμε τα αστεία. Στο τελευταίο μου μήνυμα του έλεγα παιχνιδιάρικα ότι με στενοχωρούσε που θα αργούσαμε να βρεθούμε, αλλά μπορούσα να περιμένω.
Καμία απάντηση. Δυο μέρες αργότερα ρώτησα μια φίλη αν είχε νόημα να ξαναστείλω. Μου είπε ότι συνήθως δεν θα το πρότεινε, αλλά ο τραυματισμός ίσως άλλαζε τα πράγματα. Μπορεί τα μηνύματα να μην ήταν προτεραιότητά του. Πρότεινε να τον ρωτήσω απλώς πώς νιώθει.
Το έκανα. Πέρασαν κι άλλες μέρες και πάλι τίποτα.
Ξέρω ότι δεν μου χρωστάει ραντεβού. Δεν έχει γκρεμιστεί ο κόσμος μου και θα μου περάσει. Με μπερδεύει όμως η σειρά των πραγμάτων: πρότεινε να το οργανώσει, ζήτησε το τηλέφωνό μου, έστειλε και μετά χάθηκε ξανά.
Ίσως όντως φταίει μόνο η πλάτη του. Ίσως έχασε το ενδιαφέρον του. Δεν θέλω ούτε να τον αδικήσω επειδή τραυματίστηκε ούτε να κρατιέμαι από αυτό περιμένοντας συνέχεια. Το τελευταίο μου μήνυμα είναι ακόμα μια απλή ερώτηση για το πώς είναι. Και δεν ξέρω αν περιμένω κάποιον που πονάει ή κάποιον που δεν θέλει να συνεχίσει.
