Έχουν περάσει τέσσερις μέρες από τότε που έφυγε και δεν έχουμε καμία επικοινωνία. Ξέρω τους λόγους. Μπορώ να εξηγήσω γιατί αυτό που είχαμε δεν μπορούσε να μου δώσει όσα ήθελα. Κι όμως, εξακολουθεί να βρίσκεται στο κέντρο της ζωής μου, παρόλο που πια δεν είναι μέσα σε αυτή.
Αρχίσαμε να βγαίνουμε μόλις δύο εβδομάδες αφότου είχε τελειώσει μια σχέση οκτώ χρόνων. Τώρα είναι δύσκολο να μη σταθώ σε αυτό. Τους πρώτους τρεις μήνες, όμως, περνούσαμε πολύ όμορφα. Έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον, ήρθαμε κοντά και φερόμασταν ουσιαστικά σαν ζευγάρι. Εγώ έπαιρνα στα σοβαρά ό,τι συνέβαινε μεταξύ μας. Με όσα ζούσαμε τότε, μου φαινόταν φυσικό να το βλέπω έτσι.
Το κλίμα άρχισε να αλλάζει όταν οι άλλοι άρχισαν να μας αντιμετωπίζουν ως ζευγάρι και εκείνη κατάλαβε πόσο σοβαρά το έβλεπα. Δεν ήξερα πού πηγαίναμε. Αυτή η αβεβαιότητα μου δημιουργούσε άγχος και η ανάγκη μου να ξεκαθαρίσει η κατάσταση φαίνεται πως πρόσθετε πίεση σε όση ήδη ένιωθε εκείνη.
Τελικά μου είπε ότι δεν μπορούσε να μου δώσει αυτό που ήθελα. Χρειαζόταν χρόνο και δεν ήταν έτοιμη να μπει σε άλλη σχέση τόσο σύντομα μετά την προηγούμενη. Ούτε τώρα ούτε στο κοντινό μέλλον. Εγώ ήθελα να είμαστε μαζί. Εκείνη δεν μπορούσε να βρίσκεται σε μια τέτοια σχέση.
Δεν περιμένω να επιστρέψει. Ακόμη κι αν το έκανε, δεν σκοπεύω να ξαναείμαστε μαζί όσο δεν μπορεί να μου προσφέρει τη σχέση που αναζητώ. Το λέω και το εννοώ. Παρ’ όλα αυτά, μου λείπουν οι πρώτοι μήνες, όταν ένιωθα σιγουριά για το ενδιαφέρον της και το να είμαστε μαζί έμοιαζε εύκολο.
Εκεί δυσκολεύομαι τώρα, τέσσερις μέρες χωρίς επαφή. Το ότι καταλαβαίνω γιατί δεν ταιριάζαμε δεν σημαίνει ότι έπαψαν οι σκέψεις μου να γυρίζουν γύρω της. Προς το τέλος υπήρχαν πολύς πόνος και άγχος, και δεν θέλω να επιστρέψω σε αυτό. Δεν αναιρείται τίποτα από αυτά επειδή μου λείπει η αρχή. Θέλω απλώς να αισθανθώ ξανά ότι η ζωή μου είναι δική μου. Πώς σταματάω να την έχω στο κέντρο της;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




