Ξεκινάω άλλη μια βραδινή βάρδια Παρασκευής, στο υπόγειο ενός γηροκομείου, στα πλυντήρια. Μετά θα γυρίσω σπίτι, θα ζεστάνω κάτι στον φούρνο μικροκυμάτων και θα κάτσω με τη γάτα μου μέχρι να έρθει η ώρα για ύπνο. Το ξέρω ήδη το πρόγραμμα της βραδιάς. Δεν έχει και πολλά περιθώρια για εκπλήξεις.
Δεν έχω τίποτα με τα ήσυχα βράδια στο σπίτι παρέα με μια γάτα. Χαίρομαι που θα τη βρω εκεί όταν επιστρέψω. Απλώς, ύστερα από δυο πολύ δύσκολα χρόνια, έχω κουραστεί να είναι αυτή ολόκληρη η απάντηση στο τι θα κάνω μετά τη δουλειά. Θέλω έναν άνθρωπο να μιλήσω. Θέλω να βγαίνω ραντεβού, να υπάρχει αυτό στη ζωή μου και όχι μόνο στις σκέψεις μου.
Και το δύσκολο να εξηγήσω είναι ότι προσπαθώ να γνωρίσω κόσμο. Το ότι νιώθω μοναξιά δεν σημαίνει πως δεν έχω σκεφτεί να αναζητήσω παρέα. Κάνω προσπάθειες, αλλά δεν βλέπω να αλλάζει κάτι. Κάποια στιγμή κουράζεσαι ακόμη και να περιγράφεις το πρόβλημα, γιατί ακούς τον εαυτό σου να λέει ξανά τα ίδια.
Η πόλη μου δεν έχει πολλές επιλογές για χόμπι που να φέρνουν ανθρώπους κοντά. Οι ευκαιρίες να γνωρίσω κάποιον, είτε από κοντά είτε διαδικτυακά, είναι κι αυτές περιορισμένες. Και μετά υπάρχει το θέμα του χρόνου. Προέχει να δουλέψω αρκετά ώστε να βγει το νοίκι. Δεν περισσεύουν πολλά περιθώρια για να δημιουργήσω κάτι ή να χτίσω κοινωνική ζωή από την αρχή.
Δεν ζητάω κάθε Παρασκευή να συμβαίνει κάτι συναρπαστικό. Μια συνηθισμένη κουβέντα θα ήταν καλή αρχή. Να έχω κάποιον να του πω πώς πήγε η μέρα μου και να τον ρωτήσω για τη δική του. Αυτή η μικρή ανταλλαγή, που ίσως ούτε να την πρόσεχα αν την είχα καθημερινά, τώρα μου φαίνεται μεγάλο πράγμα.
Απόψε, πάντως, η βάρδια μόλις αρχίζει. Τα ρούχα πρέπει να πλυθούν και μετά με περιμένουν κάτι ζεστό από τα μικροκύματα και η γάτα μου δίπλα. Θέλω να χωρέσει κι ένας άνθρωπος σε αυτή τη ρουτίνα. Απλώς δεν ξέρω πού, μέσα στη ζωή που έχω στην πραγματικότητα, να αρχίσω να τον ψάχνω.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




