Το είχαμε ήδη ξεκαθαρίσει μεταξύ μας. Δεν έμεινε κάποιο τεράστιο αναπάντητο ερώτημα ούτε περιμένω ακόμη μια εξήγηση. Καταλαβαίνω ότι τελείωσε. Εκείνος δεν θέλει να είναι μαζί μου και ξέρω πως δεν μπορώ να αποφασίσω εγώ για λογαριασμό του.
Νόμιζα ότι το να τα έχω καταλάβει όλα αυτά θα βοηθούσε περισσότερο.
Συνεχίζω τη ζωή μου. Δεν με απασχολεί κάθε ώρα της ημέρας και δεν είναι ότι έχω παρατήσει τα πάντα. Έχω πράγματα να κάνω, άλλες σκέψεις, την καθημερινότητά μου. Αλλά όταν ησυχάζει λίγο το μυαλό μου, εκείνος είναι ακόμα εκεί.
Μου λείπει. Μερικές φορές είναι μόνο αυτό. Άλλες, πιάνω τον εαυτό μου να ελπίζει ότι μπορεί κάτι να αλλάξει, χωρίς να έχω κανέναν λόγο να το περιμένω. Αρχίζουν πάλι τα «κι αν». Ξέρω ότι είναι υποθέσεις, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να τις σκέφτομαι. Έχουμε καταλήξει κάπου, κι ένα κομμάτι μου εξακολουθεί να φαντάζεται άλλη κατάληξη.
Αυτό δυσκολεύομαι να εξηγήσω. Δεν ψάχνω αφορμή για ακόμη μία κουβέντα ώστε να λυθούν όσα έμειναν στη μέση. Δεν θεωρώ ότι μου χρωστάει καλύτερη εξήγηση. Καταλαβαίνω ότι το να θέλω εγώ κάποιον δεν σημαίνει πως θέλει κι εκείνος να είμαστε μαζί. Έχουμε ήδη φτάσει στο τέλος που προσπαθώ να αποδεχτώ.
Απλώς εξακολουθώ να θέλω να είμαι μαζί του.
Όταν οι άλλοι μιλάνε για το πόσο βοηθάει να κλείσει ένας κύκλος, ακούγεται σαν να είναι αυτό που σου επιτρέπει επιτέλους να προχωρήσεις. Για μένα έχει κλείσει, τουλάχιστον ως προς τις απαντήσεις. Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι έρχεται μετά. Αν έχετε βρεθεί σ’ αυτή τη θέση, να ξέρετε ότι μια σχέση τελείωσε αλλά μέσα σας να ελπίζετε ακόμα, τι σας βοήθησε να την αφήσετε πραγματικά πίσω;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




