Το αγόρι μου μένει πέντε λεπτά από το σπίτι μου. Τόσο κοντά, που για να περάσουμε ένα βράδυ μαζί δεν χρειάζεται ιδιαίτερη οργάνωση. Κι ίσως γι’ αυτό δυσκολεύομαι να καταλάβω τις φορές που προτιμάει να μείνει σπίτι του.
Είμαστε μαζί λίγο παραπάνω από έναν χρόνο. Κάνουμε την ίδια δουλειά, έχουμε συνήθως τα ίδια ωράρια και μας αρέσουν τα ίδια πράγματα. Κανείς μας δεν έχει οικογενειακές υποχρεώσεις, κατοικίδια, σπουδές ή κάποιο θέμα υγείας που να τον κρατάει συχνά στο σπίτι. Θεωρητικά, λοιπόν, το να βρίσκουμε χρόνο ο ένας για τον άλλο μοιάζει αρκετά απλό.
Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι λογικό να θέλω. Πόσο συχνά μιλάνε τα ζευγάρια με μηνύματα ή στο τηλέφωνο; Πόσο συχνά βρίσκονται απλώς για να περάσουν χρόνο μαζί; Και κάθε πότε κανονίζουν μια έξοδο; Για μένα αυτά είναι τρία διαφορετικά πράγματα, παρόλο που πίσω από όλα υπάρχει η ίδια ανάγκη: να νιώθω ότι έχουμε επαφή.
Εκεί που κολλάω περισσότερο είναι τα απλά, καθημερινά βράδια. Δεν περιμένω κάθε συνάντηση να είναι κανονικό ραντεβού. Αν πρόκειται να παίξει κάποιο παιχνίδι ή να δει μια σειρά, γιατί να μη θέλει να το κάνουμε παρέα; Θα μπορούσαμε να περάσουμε το ίδιο ήσυχο βράδυ, απλώς στον ίδιο χώρο.
Καταλαβαίνω βέβαια ότι άλλο να είσαι μόνος σου κι άλλο να είσαι με κάποιον, ακόμα κι αν δεν μιλάτε πολύ. Το αναγνωρίζω, αλλά δεν ξέρω πώς να το χειριστώ. Εμένα η ιδέα ενός συνηθισμένου βραδιού μαζί μού φαίνεται ξεκούραστη. Εκείνος κάποιες φορές προτιμάει να μείνει στο δικό του σπίτι.
Και τότε αναρωτιέμαι μήπως ζητάω πολλά. Δεν μου αρέσει αυτή η σκέψη, γιατί κάνει μια απλή επιθυμία να ακούγεται σαν κατάλογος απαιτήσεων. Θέλω λίγη κουβέντα, να βρισκόμαστε τακτικά και πού και πού να κανονίζουμε κάτι έξω από το σπίτι, έχοντας σκεφτεί από πριν τι θα κάνουμε.
Δεν έχω βάλει αριθμούς σε τίποτα από αυτά. Αυτό προσπαθώ να βρω: πού βρίσκεται το λογικό και από πού αρχίζει το υπερβολικό; Ανάμεσα στα σπίτια μας είναι μόνο πέντε λεπτά. Κι εγώ σκέφτομαι συνέχεια πόσο μικρή είναι αυτή η απόσταση και πόσο διαφορετικά φαίνεται να νιώθουμε όταν είναι να τη διανύσουμε.
