Τον τελευταίο καιρό ανταλλάσσουμε περισσότερα μηνύματα και ετοιμαζόμουν να της προτείνω να ξαναβρεθούμε. Μου φαινόταν το επόμενο φυσικό βήμα: να περάσουμε λίγο ακόμα χρόνο μαζί και να δω πώς θα πάει. Μου αρέσει και χαιρόμουν στη σκέψη ότι θα είχαμε άλλη μια ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά.
Μετά μίλησα με μια κοινή μας φίλη. Μου είπε ότι είναι πολύ σίγουρη πως η κοπέλα που με ενδιαφέρει με βλέπει μόνο φιλικά.
Και κάπως εκεί μου κόπηκε η φόρα. Πριν καν της προτείνω οτιδήποτε, άρχισα να ντρέπομαι για την πρόσκληση που σκεφτόμουν να κάνω. Στενοχωρήθηκα και τώρα δεν ξέρω αν θέλω ακόμα να τη στείλω ή αν θα νιώσω χειρότερα μετά.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι ότι μεταξύ μας δεν έχει αλλάξει κάτι. Συνεχίζουμε να μιλάμε περισσότερο. Η ίδια δεν μου έχει πει ότι με βλέπει μόνο σαν φίλο. Αλλά πλέον, κάθε φορά που σκέφτομαι ότι ίσως υπάρχει ενδιαφέρον, μου έρχεται στο μυαλό η σιγουριά της κοινής μας φίλης.
Δεν ξέρω ακριβώς πού βασίζεται. Μπορεί να ξέρει κάτι που δεν ξέρω εγώ. Από την άλλη, δεν θέλω να απορρίψω αυτό που είπε μόνο και μόνο επειδή με στενοχώρησε. Όταν ήδη σου αρέσει κάποια, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις την ελπίδα σου από όσα πραγματικά έχεις μπροστά σου.
Μέχρι πριν από αυτή την κουβέντα, μια ακόμα έξοδος μου φαινόταν ένας απλός τρόπος να γνωριστούμε καλύτερα. Τώρα σκέφτομαι μήπως η ίδια πρόσκληση σημαίνει εντελώς διαφορετικά πράγματα για τον καθένα μας: εγώ να ελπίζω σε ραντεβού κι εκείνη να θεωρεί ότι θα βγει με έναν φίλο.
Δεν της έχω προτείνει ακόμα να βρεθούμε. Θέλω να τη δω, αλλά νιώθω αμήχανα που εξακολουθώ να ελπίζω. Να στείλω την πρόσκληση που είχα στο μυαλό μου ή η φίλη μας μου έχει ήδη δώσει την απάντηση;
