Απ’ ό,τι διαβάζω, το να πιάσεις κουβέντα σε μια γυναίκα έχει γίνει δραστηριότητα υψηλού κινδύνου. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση αφήνουν οι αναρτήσεις αντρών που φοβούνται ότι θα τους βάλουν τις φωνές, θα τους κοροϊδέψουν ή θα τους κάνουν ρεζίλι επειδή είπαν ένα γεια. Τις διαβάζω και αναρωτιέμαι αν πηγαίνουμε σε εντελώς διαφορετικά μπαρ.
Εγώ πλησιάζω γυναίκες συνήθως σε μέρη όπου ο κόσμος έχει βγει για να διασκεδάσει και να γνωριστεί: σε κλαμπ, σε μπαρ, σε φεστιβάλ. Εκεί που χωράει μια κουβέντα ανάμεσα σε αγνώστους. Μέχρι εκεί φτάνει η στρατηγική μου. Δεν κυκλοφορώ με σημειωματάριο για να καταγράφω ποσοστά επιτυχίας.
Αν έπρεπε πάντως να κάνω μια εκτίμηση, περίπου το 95% αυτών των συζητήσεων δεν οδηγεί πουθενά. Ούτε σε ερωτική επαφή, ούτε σε ραντεβού, ούτε σε κάποια καινούργια γνωριμία που συνεχίζεται. Μιλάμε λίγο και αυτό είναι όλο. Δεν το έχω θεωρήσει ποτέ ιδιαίτερα ανησυχητικό. Μπορεί απλώς να τελειώσει μια κουβέντα χωρίς να έχει συμβεί τίποτα δυσάρεστο σε κανέναν.
Περίπου μία φορά τον μήνα προκύπτει και κάτι παραπάνω. Μπορεί να είναι κάτι περιστασιακό, μπορεί να αρχίσουμε να βγαίνουμε χαλαρά. Μερικές φορές κάνω μια καινούργια φίλη, που μου φαίνεται μια χαρά εξέλιξη για μια βραδιά που ξεκίνησε χωρίς να γνωριζόμαστε.
Αυτό που δεν μου έχει τύχει είναι η εχθρική αντίδραση που βλέπω να περιγράφεται τόσο συχνά. Δεν μου έχει επιτεθεί λεκτικά κάποια επειδή την πλησίασα σε τέτοιο περιβάλλον. Δεν λέω ότι κανένας άλλος δεν έχει περάσει άσχημα. Θα με ενδιέφερε μάλιστα να ακούσω άντρες στους οποίους έχει συμβεί. Η δική μου εμπειρία δεν καλύπτει όλο τον κόσμο.
Βλέπω όμως μια απόσταση ανάμεσα στο «μερικές φορές συμβαίνει μια δυσάρεστη συνάντηση» και στο «αν πλησιάσεις μια γυναίκα, μάλλον θα σε γελοιοποιήσει». Καταλαβαίνω την αμηχανία και το άγχος. Δυσκολεύομαι περισσότερο να πιστέψω ότι πίσω από κάθε σύσταση περιμένει η χειρότερη δυνατή αντίδραση.
Γι’ αυτό με ενδιαφέρουν οι πραγματικές εμπειρίες: οι καλές, οι άβολες, κι εκείνες που έκαναν κάποιον να μη θέλει να ξαναπροσπαθήσει. Αντιμετωπίζονται όντως τόσο άσχημα οι άντρες όταν είναι φιλικοί και δείχνουν σεβασμό; Γιατί σε μένα, τις περισσότερες φορές, απλώς δεν προκύπτει τίποτα. Και αυτό το τίποτα το διαχειρίζομαι μια χαρά.
