Εδώ και σχεδόν έναν χρόνο γνωρίζω έναν άντρα που ποτέ δεν ξέρω ακριβώς πώς να τον περιγράψω. Φίλος, κάποιες φορές. Κάποιος με τον οποίο έχουμε φλερτάρει, σίγουρα. Είμαστε και οι δύο στις αρχές των τριάντα και, παρ’ όλα αυτά, έχουμε φτάσει να δυσκολευόμαστε ακόμα και να πούμε ένα γεια.
Υπήρχε έλξη από πριν, αλλά δεν προχώρησε ποτέ κάτι. Άλλοτε ο ένας ήταν σε σχέση, άλλοτε ο άλλος, κάποιες φορές και οι δύο. Περάσαμε και περιόδους αμηχανίας που σχεδόν δεν μιλούσαμε. Στις αρχές του καλοκαιριού, πάντως, νόμιζα πως είχαμε βρει μια άκρη και είχαμε γίνει πραγματικά φίλοι.
Και τότε μου πρότεινε να βγούμε ραντεβού. Ύστερα από τόσο μπέρδεμα, αυτό τουλάχιστον φαινόταν ξεκάθαρο. Μόνο που δεν κανόνισε ποτέ το ραντεβού. Αντί γι’ αυτό, άρχισε να με αποφεύγει.
Δεν ήταν απλώς ότι δεν έκανε κάποια κίνηση. Φτάσαμε να μην μπορούμε να κοιταχτούμε στα μάτια ή να χαιρετηθούμε άνετα. Ένας άνθρωπος που θεωρούσα φίλο μου είχε ζητήσει να βγούμε και μετά έκανε ακόμα και την πιο απλή επαφή αμήχανη. Μου πήρε μερικές εβδομάδες να το ξεπεράσω.
Στην αρχή με πείραξε σίγουρα στον εγωισμό μου. Περισσότερο, όμως, μου έλειπε η φιλία που πίστευα ότι είχαμε. Αναρωτιόμουν συνέχεια μήπως είχα κάνει κάτι χωρίς να το καταλάβω. Είχα παρεξηγήσει κάποια κουβέντα; Είχα κάνει τόσο μεγάλο λάθος ώστε να εξηγείται όλη αυτή η απόσταση;
Τελικά σταμάτησα να περιμένω απάντηση. Μερικές φιλίες τελειώνουν χωρίς να σου εξηγήσει κανείς γιατί. Είπα ότι μπορούσα να το δεχτώ και να συνεχίσω τη ζωή μου.
Εξακολουθούσαμε να συναντιόμαστε αρκετά συχνά. Συνήθως υπήρχε αμηχανία, πού και πού λίγη περισσότερη ζεστασιά, ίσα να μη φαινόμαστε αγενείς. Είχα συνηθίσει πια ότι μέχρι εκεί έφτανε η επαφή μας.
Πριν από λίγες μέρες, όμως, άρχισε να μου μιλάει και η κουβέντα κράτησε μία ώρα. Μου είπε νέα του, ανοίχτηκε για ευαίσθητα προσωπικά θέματα και ήταν απόλυτα φιλικός. Κάποια από όσα είπε με βοήθησαν να καταλάβω λίγο την εξαφάνισή του. Για εκείνη την ώρα, ήταν ξανά εύκολο να είμαστε μαζί.
Από τότε παραμένει ζεστός και φιλικός, κι εγώ δεν ξέρω πώς να το πάρω. Είχα προσαρμοστεί στην απόσταση που εκείνος διάλεξε. Τώρα την πλησιάζει σαν να είναι αυτονόητο, χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει τι σημαίνει αυτό.
Χαίρομαι που καταλαβαίνω λίγο καλύτερα τι του συνέβαινε. Ακόμα δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει μεταξύ μας. Προσπαθεί να γίνουμε ξανά φίλοι; Και γιατί τώρα, που είχα επιτέλους δεχτεί ότι δεν ήμασταν πια;
