Πριν από λίγες εβδομάδες ήταν απλώς κάποιος που γνώρισα στο ίντερνετ. Τώρα είναι από τους πρώτους ανθρώπους στους οποίους νιώθω άνετα να δείξω τον πραγματικό μου εαυτό. Μεγάλη αλλαγή για κάτι που ακόμα δεν ξέρουμε πώς να το ονομάσουμε.
Είμαι 18 κι εκείνος 24. Έχουμε πολλά κοινά, κυρίως στο χιούμορ και στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Δεν περίμενα να έρθουμε τόσο κοντά. Δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο· αρχίσαμε να μιλάμε και, κάπου στην πορεία, η επικοινωνία μαζί του απέκτησε σημασία για μένα.
Αυτό που σκέφτομαι ξανά και ξανά είναι πόσο άνετα νιώθω. Είναι ωραίο να ταιριάζεις με κάποιον, αλλά για μένα μετράει περισσότερο το ότι μπορώ να είμαι ο εαυτός μου μαζί του. Είναι από τους λίγους ανθρώπους με τους οποίους δεν αισθάνομαι ότι πρέπει να προσέχω διαρκώς τι θα πω και τι θα δείξω.
Τώρα βρισκόμαστε σε μια αμήχανη ενδιάμεση κατάσταση. Δεν ξέρουμε ακριβώς αν είμαστε φίλοι ή αν έχουμε σχέση. Και μόνο που γράφω αυτές τις δύο επιλογές, όλα φαίνονται πιο ξεκάθαρα απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα. Η οικειότητα υπάρχει. Το όνομα ακόμα το ψάχνουμε.
Δεν με πιέζει καθόλου, κι αυτό έχει σημασία για μένα. Επίσης, τον θεωρώ ώριμο. Έχει όμως σεξουαλικές εμπειρίες, ενώ εγώ δεν έχω, και αυτή η διαφορά με βάζει σε σκέψεις. Υπάρχουν τα έξι χρόνια που μας χωρίζουν, αλλά υπάρχουν και όσα έχει ζήσει ο καθένας μας. Συνδέονται αυτά τα δύο, χωρίς να είναι ακριβώς το ίδιο θέμα.
Μου αρέσει εκείνος και μου αρέσει το πώς νιώθω όταν μιλάμε. Προσπαθώ όμως να καταλάβω τι θα σήμαινε να δώσω μια ευκαιρία σε αυτό που έχουμε, ενώ δεν έχουμε ξεκαθαρίσει καν τι είναι. Δεν θέλω να δω κάτι όμορφο σαν πρόβλημα μόνο και μόνο επειδή μου είναι πρωτόγνωρο. Από την άλλη, το ότι νιώθω άνετα μαζί του δεν μου λύνει αυτόματα κάθε απορία.
Έχουμε έρθει απρόσμενα κοντά, δεν ξέρω πώς να μας περιγράψω και αναρωτιέμαι αν θέλω να κάνω το επόμενο βήμα. Να του δώσω μια ευκαιρία;
