Βγαίνω με έναν τύπο εδώ και έναν μήνα και, μέχρι στιγμής, η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να με αφήσει να κάνω κι εγώ κάτι όμορφο γι’ αυτόν. Εγώ είμαι είκοσι, εκείνος είκοσι δύο, και έχει αναλάβει προσωπικά κάθε πόρτα, καρέκλα και λογαριασμό που βρίσκεται στον δρόμο μας.
Όταν είμαστε μαζί, μου ανοίγει τις πόρτες, μου τραβάει την καρέκλα και πληρώνει τα πάντα. Ακόμα κι όταν επιμένω ότι αυτή τη φορά θα κεράσω εγώ, βρίσκει τρόπο να μη με αφήσει. Οι προσφορές μου απορρίπτονται με αξιοθαύμαστη συνέπεια.
Μου αρέσει πολύ που είναι τόσο περιποιητικός. Θέλω όμως να έρθει και η σειρά μου.
Σήμερα, που με έχει φάει το άγχος για τις εξετάσεις, μου έστειλε μέσω Uber τα αγαπημένα μου φρούτα και γλυκά. Έτσι, χωρίς αφορμή. Μέσα σε όλα, φαίνεται ότι συγκρατεί και τι μου αρέσει να τσιμπολογάω.
Ήταν τόσο γλυκιά κίνηση. Όταν έχεις το μυαλό σου στις εξετάσεις, το να εμφανίζεται στην πόρτα σου κάτι που σου αρέσει χωρίς να έχεις κανονίσει τίποτα είναι πραγματικό δώρο. Σκέφτηκε πώς θα μπορούσε να μου φτιάξει τη μέρα και το έκανε. Αυτό ακριβώς θέλω να κάνω κι εγώ για εκείνον.
Το προφανές θα ήταν να του αγοράσω κάτι, αλλά δεν θέλει με τίποτα να ξοδεύω χρήματα γι’ αυτόν. Οπότε αποκλείονται αρκετές ιδέες πριν καν τις προτείνω. Εδώ δεν μπορώ να περάσω ούτε ένα απλό κέρασμα.
Θα μπορούσα να του φτιάξω κάτι στον φούρνο, και με χαρά μάλιστα. Αλλά δεν γίνεται αυτή να είναι όλη μου η συνεισφορά. Έναν μήνα βγαίνουμε· είναι λίγο νωρίς να αναλάβω μόνιμα το ζαχαροπλαστικό κομμάτι της σχέσης.
Δεν με νοιάζει να ξοδέψω όσα ξοδεύει ή να έρθουμε ίσα. Θέλω απλώς να νιώσει κι εκείνος αυτό που μου δίνει συνέχεια: ότι κάποιος πρόσεξε τι του αρέσει και θέλησε να του κάνει τη μέρα λίγο καλύτερη.
Τι κάνεις, λοιπόν, για έναν άνθρωπο που σε κερνάει διαρκώς αλλά δεν σε αφήνει να του αγοράσεις τίποτα; Το ψήσιμο παραμένει στις επιλογές. Απλώς θα ήθελα και μερικές ιδέες που να μη χρειάζονται προθέρμανση.
