Είμαι 43 και θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά ελκυστική. Το πρόσωπό μου δείχνει μικρότερο από την ηλικία μου και έχω μακριά, πυκνά, σκούρα μαλλιά, που πλέον γκριζάρουν. Τελευταία, όμως, νιώθω ότι μόλις τα βάψω, κοντεύει ήδη η ώρα για το επόμενο ραντεβού.
Η ρίζα χρειάζεται όλο και συχνότερα φροντίδα και σκέφτομαι επίσης τις χημικές ουσίες της βαφής. Αρχίζει να μου φαίνεται ελκυστική η ιδέα να αφήσω το φυσικό μου χρώμα να βγει, κυρίως για πρακτικούς λόγους. Θα ήθελα να μη χρειάζεται τόση οργάνωση για κάτι που τα μαλλιά μου κάνουν έτσι κι αλλιώς μόνα τους.
Σκέφτομαι να αλλάξω και το κούρεμα. Ίσως να τα φέρω ως τους ώμους. Συχνά τα κάνω μπούκλες ή τα χτενίζω και έτσι εξακολουθώ να τα φαντάζομαι. Δεν έχει αλλάξει το ότι μου αρέσει να τα περιποιούμαι και να δείχνουν όμορφα. Εξετάζω ένα άλλο χρώμα και πιθανώς ένα άλλο μήκος.
Μετά θυμάμαι ότι βγαίνω ραντεβού και η απλή απόφαση για τα μαλλιά μπλέκεται με το αν θα αρέσω. Θα με βρίσκουν ακόμα ελκυστική οι άντρες αν φαίνονται τα γκρίζα; Νιώθω λίγο άβολα που το ρωτάω, αλλά αυτή είναι η απορία μου.
Έχω την εντύπωση ότι οι άντρες έλκονται πολύ από τη νεανική εμφάνιση. Βέβαια, το αν αυτή η γενική εντύπωση λέει κάτι χρήσιμο για τους συγκεκριμένους άντρες που μπορεί να γνωρίσω είναι άλλη ιστορία. Παρ’ όλα αυτά, η σκέψη υπάρχει κάθε φορά που φαντάζομαι να αφήνω τη ρίζα να μεγαλώνει.
Αυτό μου φαίνεται παράξενο: μπορώ να νιώθω καλά με το πρόσωπό μου, να χαίρομαι που έχω πυκνά μαλλιά και να απολαμβάνω να τα φτιάχνω, αλλά να αμφιβάλλω μόλις σκέφτομαι το γκρι που εμφανίζεται. Εξακολουθούν να μου αρέσουν πολλά στην εμφάνισή μου. Η αβεβαιότητα αφορά το πώς θα με δει ο άνθρωπος απέναντί μου.
Δεν έχω αποφασίσει να σταματήσω τη βαφή ούτε έχω καταλήξει στο πιο κοντό κούρεμα. Προς το παρόν τα σκέφτομαι και τα δύο. Μπορώ να φανταστώ τα μαλλιά μου ως τους ώμους, περιποιημένα, με μπούκλες και γκρίζες τούφες ανάμεσα στις σκούρες. Αυτό που δυσκολεύομαι να φανταστώ είναι πώς θα νιώσω όταν εμφανιστώ έτσι σε ένα ραντεβού.
