Με την κοπέλα μου έχουμε μιλήσει για γάμο. Είμαστε μαζί σχεδόν τέσσερα χρόνια, εγώ είμαι 38 κι εκείνη 40, οπότε σε πολλά επίπεδα μου φαίνεται φυσικό επόμενο βήμα. Είμαστε και καλοί φίλοι, έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, μας αρέσει να συζητάμε. Υπάρχει τρυφερότητα και σωματική έλξη, και κάποτε ένιωθα σιγουριά για το μέλλον μας.
Τελευταία όμως σκοντάφτω συνεχώς στο πόσο διαφορετικά βλέπουμε αυτό το μέλλον. Όταν κάτι στραβώνει, εκείνη καταφεύγει εύκολα στο «πάντα» και στο «ποτέ». Η ζωή της θα είναι πάντα δύσκολη. Τίποτα δεν πρόκειται ποτέ να βελτιωθεί. Εγώ ακούω αυτά τα λόγια και θέλω να υπάρχει χώρος και για μια άλλη πιθανότητα. Της λέω ότι μπορούμε να βρούμε λύση, ότι μπορούμε να φτιάξουμε κάτι καλύτερο.
Συνήθως αυτό την αναστατώνει. Έχω προσπαθήσει να την ενθαρρύνω να μη μιλάει τόσο σκληρά για τον εαυτό της. Έχω σταθεί σε αυτές τις απόλυτες εκφράσεις. Εγώ νιώθω ότι της δίνω ελπίδα. Εκείνη φαίνεται να νιώθει ότι δεν βλέπω τι πραγματικά συμβαίνει. Θεωρεί πως ζω στα σύννεφα, ενώ εγώ αισθάνομαι ότι έχει αποκλειστεί κάθε πιθανή διέξοδος πριν καν τη συζητήσουμε.
Ξέρω ότι αντιμετωπίζει δυσκολίες που εγώ δεν έχω. Δεν το παραβλέπω. Και τα τελευταία δύο χρόνια έφεραν άγχος στη ζωή μας, παρότι πιστεύω ότι πολλά τα έχουμε ξεπεράσει μαζί. Μπορώ να δεχτώ ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και ταυτόχρονα να πιστεύω ότι ίσως γίνουν καλύτερα. Εκείνη μοιάζει να ακούει αυτή την ελπίδα σαν να αρνούμαι τη δυσκολία της.
Μερικές φορές η αντίδρασή της γίνεται εχθρική. Κι έτσι, αντί να μιλάμε για το αρχικό πρόβλημα, καταλήγουμε να πληγωνόμαστε από τον τρόπο που αντέδρασε ο άλλος.
Έχω προσπαθήσει να το αφήσω στην άκρη, επειδή εκτιμώ τόσο πολλά στη σχέση μας. Δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο περιστατικό που να εξηγεί γιατί σκέφτομαι τον χωρισμό. Υπάρχει όμως αυτή η συζήτηση που επαναλαμβάνεται, και η σκέψη ότι μπορεί να τη ζούμε για άλλα είκοσι ή σαράντα χρόνια.
Υποψιάζομαι ότι η αισιοδοξία μου την κουράζει όσο κουράζει εμένα η απαισιοδοξία της. Είναι δύσκολο να το σκέφτεσαι όταν σου αρέσει τόσο ο άνθρωπός σου.
Έχουμε μιλήσει για γάμο. Εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν μπορώ να πω ναι και στην καθημερινότητα που θα τον συνοδεύει.
