Είμαι γυναίκα, 28 χρονών, και έχω ελάχιστη εμπειρία. Κάπως έχω πείσει τον εαυτό μου ότι, μόλις το μάθει ένας άντρας, θα φύγει.
Στο μυαλό μου η αντίδρασή του είναι ήδη έτοιμη: πολλή προσπάθεια, αργοί ρυθμοί, δεν αξίζει τον κόπο. Φτάνω να συμπληρώνω μόνη μου όλη την κουβέντα εκ μέρους του. Κάπως παράξενο, αν σκεφτείς ότι αυτό που θέλω είναι να ακούσω μια ειλικρινή απάντηση.
Θα ήθελα κυρίως να ακούσω άντρες που έχουν βρεθεί με γυναίκα η οποία είχε πολύ λίγη εμπειρία. Σας επηρέασε; Χρειάστηκε να προσπαθήσετε συνειδητά για να κάνετε υπομονή ή απλώς σας άρεσε και δεχτήκατε ότι θα προχωρούσατε με τον δικό της ρυθμό;
Αναρωτιέμαι επίσης πόσο δυσκόλευε τα πράγματα ο δικός της φόβος. Άλλο να χρειάζεσαι χρόνο κι άλλο να αγχώνεσαι τόσο γι’ αυτό, ώστε να περιμένεις πως ο άλλος θα δυσανασχετεί κάθε στιγμή. Δεν ξέρω ακριβώς πού βρίσκομαι εγώ ανάμεσα στα δύο.
Δεν ψάχνω διαβεβαιώσεις ότι κανένας άντρας δεν θα είχε πρόβλημα. Προτιμώ μια ξεκάθαρη απάντηση, ακόμα κι αν δεν είναι αυτή που θα με καθησυχάσει.
Είναι η απειρία από μόνη της λόγος να μη θέλει κάποιος να προχωρήσει μαζί μου; Ή την έχω κάνει τόσο μεγάλο θέμα στο μυαλό μου, που περιμένω την απόρριψη πριν προλάβει ο άλλος να αντιδράσει;
