Είμαι 28 χρονών και είμαι παντρεμένη εδώ και πέντε χρόνια. Τις φορές που έχουμε κάνει σεξ με τον άντρα μου μέσα στον γάμο μας τις μετράω στα δάχτυλα. Η τελευταία ήταν πριν από δύο χρόνια. Κάθε φορά που τα λέω όλα μαζί, ακούγονται τόσο βαριά όσο τα νιώθω. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να τα περιγράψω που να πονούσε λιγότερο.
Ο άντρας μου είναι 30, είναι τρυφερός, με νοιάζεται και κάνει σχεδόν οτιδήποτε του ζητήσω. Αγαπάω τη σχέση μας, κι αυτό δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την κουβέντα. Δεν μου λείπει γενικά η στοργή του. Δεν μπορώ να πω πως είναι απόμακρος ή αδιάφορος απέναντί μου. Μου λείπει όμως αυτό το κομμάτι της επαφής μας, και όσο περνάει ο καιρός νιώθω ότι η απουσία του πιάνει όλο και περισσότερο χώρο.
Παλιότερα έκανα εγώ την πρώτη κίνηση. Το προσπάθησα αρκετές φορές ώστε να ξέρω πια τις απαντήσεις: δεν είχε διάθεση ή δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Ακόμα δεν ξέρω πώς θα έμοιαζε αυτή η κατάλληλη στιγμή. Κάπου στην πορεία, αντί να χαίρομαι που τον πλησίαζα, άρχισα να προετοιμάζομαι για άλλη μία απογοήτευση.
Μου έλεγε ότι στενοχωριόταν που με απέρριπτε, και τον πίστευα. Μετά όμως ένιωθα κι εγώ χειρότερα που είχα προσπαθήσει. Σαν να είχα δημιουργήσει πρόβλημα και στους δυο μας μόνο και μόνο επειδή τον επιθυμούσα. Ύστερα από αρκετές τέτοιες στιγμές, σταμάτησα να παίρνω την πρωτοβουλία.
Βλέπει πορνό και αυτοϊκανοποιείται αρκετά συχνά. Αυτό από μόνο του δεν με ενοχλεί. Δεν έχω πρόβλημα να έχει και αυτή την προσωπική πλευρά στη ζωή του. Με πονάει όμως να βλέπω ότι υπάρχει ερωτική διάθεση και να αναρωτιέμαι γιατί δυσκολεύεται τόσο να τη μοιραστεί μαζί μου.
Έχω προσπαθήσει να του μιλήσω. Δεν έχω βρει όμως τρόπο να κάνουμε αυτή την κουβέντα και να αλλάξει κάτι μετά. Καταλήγω πάντα στο ίδιο: τον αγαπάω, ξέρω ότι με αγαπάει, αλλά κάτι σημαντικό λείπει. Δεν θέλω να συνεχίσω να μετράω έτσι τα χρόνια. Έχω δοκιμάσει να τον πλησιάσω, έχω δοκιμάσει να βρω τις λέξεις. Αυτή τη στιγμή δεν ξέρω τι άλλο να δοκιμάσω.
