Είμαστε σε μεγάλες διακοπές που υποτίθεται πως θα ήταν ρομαντικές, κι εγώ δεν μπορώ να κάνω το πρώτο βήμα για να έρθω ερωτικά κοντά στη γυναίκα μου. Είμαι 41 κι εκείνη 37. Για χρόνια θα έλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη ότι μέσα στον γάμο μας εγώ ήμουν αυτός που ήθελε περισσότερο. Τώρα δεν είμαι πια σίγουρος.
Κάποτε τη σκεφτόμουν συνέχεια. Η επιθυμία ερχόταν τόσο αυθόρμητα που δεν χρειαζόταν να την ψάξω ή να την εξηγήσω. Τώρα, ακόμη κι όταν αλλάζει ρούχα μπροστά μου, δεν νιώθω καμία ανταπόκριση, ούτε στο σώμα ούτε στο μυαλό. Δεν έχει αλλάξει κάτι στο σώμα της που να το εξηγεί. Κάτι έχει αλλάξει στον τρόπο που νιώθω εγώ δίπλα της.
Έχουμε πάνω από πέντε χρόνια να κάνουμε σεξ. Είχαν προηγηθεί περίπου άλλα πέντε που η ερωτική μας ζωή όλο και λιγόστευε. Είναι πολλά χρόνια να θέλεις κάτι και να αναρωτιέσαι αν θα ξαναγυρίσει. Δεν μπορώ να πω πότε ακριβώς άλλαξε και η δική μου επιθυμία. Εδώ όμως, που έχουμε τόσο χρόνο μαζί, η απουσία της φαίνεται καθαρά.
Όταν σκέφτομαι την ερωτική επαφή, πρώτα νιώθω φόβο, μετά ανησυχία και στο τέλος απελπισία. Ακόμη και τα καθημερινά αγγίγματα, που εξακολουθούν να υπάρχουν μεταξύ μας, με αγχώνουν όλο και περισσότερο. Δυσκολεύομαι να το εξηγήσω χωρίς να ακουστεί σαν να μην την αγαπώ. Την αγαπώ, και ένα κομμάτι μου θέλει ακόμη να ξαναβρούμε την οικειότητά μας.
Μόνο που όσα συνήθως προτείνονται δεν φαίνεται να φτάνουν σε αυτό που αισθάνομαι. Οι έξοδοι οι δυο μας και τα τρυφερά αγγίγματα άλλοτε δεν αλλάζουν κάτι ουσιαστικό και άλλοτε με κάνουν να νιώθω μεγαλύτερη απόσταση. Θέλω η εγγύτητα να με ηρεμεί. Αντί γι’ αυτό, προσέχω συνέχεια πόσο άβολα νιώθω.
Στις διακοπές δυσκολεύομαι ακόμη περισσότερο να το βάλω σε λόγια. Έχουμε τον κοινό χρόνο που υποτίθεται ότι θα βοηθούσε, αλλά νιώθω πως η σχέση μας δεν έχει πια καθόλου ερωτική πλευρά. Δεν ξέρω καν τι θα προσπαθούσα να ξαναβρώ αν έκανα μια κίνηση.
Είμαι ακόμη εδώ, την αγαπώ ακόμη και αναρωτιέμαι αν συνεχίζοντας έτσι μπορεί κάποτε να αλλάξει κάτι μέσα μας. Μπορεί όντως να γυρίσει αυτός ο διακόπτης ύστερα από τόσα χρόνια; Δεν ξέρω πόσο ακόμη μπορώ να περιμένω ένα συναίσθημα που πλέον φοβάμαι να πλησιάσω.
