Εγώ και ο άντρας μου είμαστε και οι δύο 28 χρονών και έχουμε να κάνουμε σεξ σχεδόν έναν χρόνο. Δέκα μήνες, ίσως έντεκα. Πλέον δεν είμαι σίγουρη ούτε για το μέτρημα. Ξέρω μόνο ότι έχει περάσει αρκετός καιρός ώστε η λέξη «σύντομα» να με θυμώνει.
Αυτό μου λέει κάθε φορά που το αναφέρω: «Σου υπόσχομαι ότι θα γίνει σύντομα». Κάποια εκδοχή αυτής της φράσης την ακούω εδώ και περίπου δέκα μήνες. Θέλω να τον πιστέψω, αλλά η υπόσχεση επαναλαμβάνεται και τίποτα δεν αλλάζει.
Έχω προσπαθήσει να του πω πόσο θέλω να ξανακάνουμε σεξ. Όμως το θέμα κλείνει τόσο γρήγορα, που δεν φτάνουμε ποτέ σε μια ουσιαστική συζήτηση. Μένω με την ίδια απογοήτευση, χωρίς να έχω καταλάβει καθόλου καλύτερα τι συμβαίνει ή τι τον δυσκολεύει.
Υπάρχει και κάτι άλλο που δυσκολεύομαι να πω. Ο ίδιος δεν αυνανίζεται και είναι περήφανος γι’ αυτό. Εμένα δεν θα με πείραζε είτε το έκανε είτε όχι, αλλά δεν θέλει να το κάνω ούτε εγώ. Η σεξουαλική μου ένταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που το κάνω έτσι κι αλλιώς, κρυφά του.
Κι έτσι, κάτι προσωπικό έχει γίνει πια μυστικό. Πέρα από το ότι μου λείπει η ερωτική επαφή με τον άντρα μου, έχω τώρα και αυτό να κουβαλάω. Δεν μπορώ να του μιλήσω ανοιχτά ούτε γι’ αυτή την πλευρά της κατάστασης.
Επίσης, απ’ όσο έχω παρατηρήσει, δεν νομίζω ότι έχει στύσεις. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, ούτε αν συμβαίνει κάτι που αγνοώ. Επειδή όμως η κουβέντα σταματάει σχεδόν αμέσως, δεν καταφέρνω να ρωτήσω και να μάθω κάτι πέρα από άλλη μία υπόσχεση.
Πια έχω θυμώσει. Το έχω ανοίξει τόσες φορές και κάθε φορά νιώθω ότι προσπαθώ να ξεκινήσω μια συζήτηση που τελειώνει πριν καν αρχίσει.
Μερικές φορές σκέφτομαι ότι μπορεί να μην ξανακάνουμε ποτέ σεξ. Δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά ύστερα από τόσους μήνες δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να διώξω αυτόν τον φόβο. Στα 28 μου, αυτή η σκέψη με βαραίνει πολύ.
Δεν έχω κάποιον να μιλήσω γι’ αυτό. Ψάχνω λίγη ελπίδα, κάτι πέρα από το «σύντομα». Τι μπορεί πραγματικά να αλλάξει, όταν δεν καταφέρνουμε καν να συζητήσουμε γιατί σταμάτησε;
