Είμαι με το αγόρι μου δύο μήνες. Όταν το γράφω, μου φαίνεται ελάχιστος καιρός. Όταν είμαι μαζί του, όμως, νιώθω σαν να τον ξέρω από πάντα. Αυτή η διαφορά ανάμεσα στον χρόνο που έχει περάσει και στο πώς αισθάνομαι είναι που με μπερδεύει.
Είναι καλός μαζί μου, με φροντίζει και με ελκύει πολύ. Αισθάνομαι άνετα κοντά του. Με σέβεται και δεν με πιέζει να κάνω τίποτα. Θέλουμε και οι δύο να κάνουμε σεξ, οπότε δεν προσπαθώ να καταλάβω αν υπάρχει επιθυμία ή αν το θέλει περισσότερο ο ένας από τον άλλο.
Μέχρι τώρα περιμένουμε, επειδή δεν θέλω να βιαστώ στη σχέση. Αν είμαι ειλικρινής, όμως, συναισθηματικά έχουμε ήδη προχωρήσει γρήγορα. Έχουμε έρθει πολύ κοντά και αυτό μου βγαίνει φυσικά. Δεν ξέρω λοιπόν αν το επόμενο βήμα θα ήταν βιασύνη ή απλώς συνέχεια αυτού που ήδη αισθανόμαστε και οι δύο.
Εγώ είμαι δεκαοχτώ και εκείνος είκοσι. Καταλαβαίνω ότι οι δύο μήνες δεν γίνονται ξαφνικά πολλά χρόνια γνωριμίας επειδή νιώθω τόσο οικεία μαζί του. Υπάρχουν ακόμα πολλά που δεν έχουμε προλάβει να μάθουμε ο ένας για τον άλλο. Αυτό είναι που με κάνει να κοντοστέκομαι, ακόμα κι όταν όλα μεταξύ μας μοιάζουν να πηγαίνουν καλά.
Η πρώτη μου σκέψη είναι πως ναι, αν κάνουμε σεξ πολύ νωρίς, μπορεί να επηρεαστεί η σχέση. Όταν όμως προσπαθώ να εξηγήσω τι σημαίνει για μένα «πολύ νωρίς», κολλάω. Δεν αισθάνομαι πίεση ούτε δυσφορία. Περισσότερο φαντάζομαι να λέω σε κάποιον πόσο καιρό είμαστε μαζί και να ακούω ότι προχωράμε υπερβολικά γρήγορα.
Δεν θέλω να παραβλέψω κάτι που με προβληματίζει μόνο και μόνο επειδή μου αρέσει τόσο. Από την άλλη, δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι περιμένω να αλλάξει αν περιμένουμε κι άλλο, πέρα από το ότι θα μπορούμε να λέμε πως είμαστε περισσότερους μήνες μαζί.
Αυτό λοιπόν αναρωτιέμαι: όταν το θέλουν και οι δύο και αισθάνονται άνετα, πώς μπορεί η ίδια η χρονική στιγμή να βλάψει τη σχέση; Τι μπορεί να μου ξεφεύγει τώρα που όλα μοιάζουν τόσο εύκολα;
