Τον ήθελα για χρόνια. Κι όμως, έχω φτάσει σε ένα σημείο που δεν περίμενα ποτέ: δεν νιώθω πια αυτή την επιθυμία για εκείνον. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετά παράξενο, τώρα με ενοχλεί μέχρι και η μυρωδιά του. Σε βαθμό που δυσκολεύομαι να την αντέξω.
Δεν είναι θέμα καθαριότητας. Είναι καθαρός, φροντίζει τον εαυτό του, δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που μπορώ να του πω να αλλάξει. Με ενοχλεί η δική του μυρωδιά, αυτή που έχει έτσι κι αλλιώς, χωρίς να έχει κάνει κάτι.
Κι αυτή η διαφορά έχει σημασία για μένα, όσο δύσκολο κι αν είναι να την εξηγήσω. Αν πω ότι μυρίζει άσχημα, ακούγεται σαν να μιλάω για κάτι που φεύγει με ένα ντους. Εδώ όμως νιώθω πως αυτό που με απωθεί είναι δεμένο με τον ίδιο.
Για χρόνια λαχταρούσα να είμαι κοντά του. Περίμενα, ήλπιζα, τον ήθελα τόσο, που ούτε μου περνούσε από το μυαλό ότι κάποτε θα ένιωθα έτσι. Τώρα η επιθυμία έχει χαθεί, συγκεκριμένα για εκείνον, και όταν πλησιάζω αρκετά ώστε να τον μυρίσω, αυτό που μου βγαίνει αγγίζει την αηδία.
Δεν ξέρω πώς να χωρέσω μέσα μου αυτή την αλλαγή. Μου φαίνεται τόσο απότομη. Όλα εκείνα τα χρόνια που τον ήθελα ήταν αληθινά. Αληθινή όμως είναι και η δυσφορία που νιώθω τώρα μπροστά σε κάτι τόσο απλό και γνώριμο όσο η μυρωδιά του.
Νόμιζα πως, αν έπαυα να τον επιθυμώ, απλώς θα έλειπε ένα συναίσθημα. Δεν περίμενα να εμφανιστεί στη θέση του κάτι άλλο, και μάλιστα τόσο έντονο.
