Είμαι 40 και, ύστερα από έναν μακροχρόνιο γάμο, ξαναμπαίνω σιγά σιγά στον κόσμο των γνωριμιών. Μόνο που η τελευταία φορά που έβγαινα ραντεβού ήταν στα είκοσί μου. Έχουν περάσει περίπου είκοσι χρόνια, οπότε όση εμπειρία κι αν θυμάμαι ότι έχω, ανήκει σε μια αρκετά διαφορετική περίοδο της ζωής μου.
Δεν έχω ξεχάσει πώς είναι να γνωρίζεις κάποιον και να βλέπεις αν μπορεί να προκύψει κάτι. Αναρωτιέμαι όμως πόσο θα με βοηθήσουν εκείνες οι αναμνήσεις σήμερα. Άλλο να ξεκινάς μια σχέση όταν σχεδόν ολόκληρη η ενήλικη ζωή σου είναι μπροστά σου κι άλλο να κάθεσαι απέναντι από έναν καινούργιο άνθρωπο στα σαράντα.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι πώς φαίνεται αυτή η διαφορά στην πράξη. Οι κουβέντες γίνονται πιο άμεσα; Λέει ο καθένας ευκολότερα τι ψάχνει; Έχουμε πιο ξεκάθαρη εικόνα για το τι θέλουμε ή απλώς έχουν αλλάξει αυτά για τα οποία δεν είμαστε σίγουροι; Δεν έχω αρκετή πρόσφατη εμπειρία για να ξέρω ποιες από τις προσδοκίες μου στέκουν ακόμα.
Μετά από τόσα χρόνια γάμου, ακόμα και η σκέψη ότι θα αρχίσω να γνωρίζω πάλι κάποιον με αυτόν τον τρόπο θέλει λίγη εξοικείωση. Η διαδικασία μού είναι γνώριμη, αλλά εγώ επιστρέφω έχοντας μεγαλώσει. Αναρωτιέμαι ποιους ανθρώπους θα συναντήσω και τι θα θέλουν εκείνοι από μια καινούργια σχέση.
Όσοι βγήκατε ραντεβού στα είκοσι και ξανά στα σαράντα, τι σας ξάφνιασε περισσότερο; Όταν καθίσω απέναντι από κάποιον που μόλις γνωρίζω, τι είναι πιθανό να μου φανεί διαφορετικό;
