Αν σκεφτόμουν να βγω ραντεβού με κάποιο άτομο από τη δουλειά, μάλλον θα περνούσα σχεδόν όση ώρα φανταζόμουν το ραντεβού να σκέφτομαι και την επόμενη μέρα στο γραφείο.
Το γιατί θα μου άρεσε είναι εύκολο να το καταλάβω. Θα είχαμε ήδη πράγματα να πούμε. Μπορεί να ήξερα το χιούμορ του άλλου, πώς φέρεται στους γύρω του, αν μια κουβέντα μαζί του κάνει ένα ατελείωτο απόγευμα να περνάει πιο γρήγορα. Έχει κάτι όμορφο το να αρχίζει να σου αρέσει ένας άνθρωπος μέσα στην πιο συνηθισμένη σου μέρα.
Μετά, όμως, μας φαντάζομαι σε διπλανά γραφεία το επόμενο πρωί, αφού ο ένας έχει πει στον άλλον, με όλη την ευγένεια του κόσμου, ότι μάλλον δεν θα υπάρξει δεύτερο ραντεβού. Η δουλειά θα μας περίμενε κανονικά. Δεν θα μπορούσε ο καθένας να χαθεί στον δικό του κύκλο και να αφήσει την αμηχανία να ξεθυμάνει από απόσταση.
Ακόμη κι αν το ραντεβού πήγαινε καλά, θα έμεναν ερωτήματα. Θα θέλαμε και οι δύο την ίδια διακριτικότητα; Θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε μια απλή κουβέντα χωρίς να αλλάζει το κλίμα μόλις οι υπόλοιποι καταλάβαιναν τι συμβαίνει; Κι αν ο ένας είχε λόγο στη δουλειά του άλλου, το θέμα θα περιπλεκόταν πριν καν διαλέξουμε εστιατόριο.
Εκεί που κολλάω είναι στη φράση «χωρίς να χαλάσει τίποτα». Σαν να ζητάω μια εγγύηση πριν συμβεί οτιδήποτε. Μπορώ να φανταστώ να το προσεγγίζω με προσοχή, να μη βιάζομαι και να αφήνω πραγματικό χώρο για ένα άνετο όχι. Δεν μπορώ όμως να ξέρω ότι θα ελέγξω κάθε αμήχανο συναίσθημα που μπορεί να ακολουθήσει.
Οπότε αυτό που τελικά αναρωτιέμαι είναι πιο συγκεκριμένο και πιο δύσκολο: θέλω αρκετά να προτείνω σε αυτόν τον άνθρωπο να βγούμε, ώστε να μπορώ να μοιραστώ μαζί του μια συνηθισμένη μέρα στη δουλειά, όποια κι αν είναι η απάντησή του;
