Αυτό που μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό είναι το χέρι της μέσα στο δικό μου καθώς περπατούσαμε. Εκείνο το βράδυ δεν χρειαζόταν να ψάχνω διαρκώς σημάδια για να καταλάβω αν ήθελε να είναι κοντά μου. Μου το έδειχνε από μόνη της.
Φιληθήκαμε αρκετές φορές. Χαμογελούσε, με πλησίαζε, έβρισκε αφορμές να μένουμε κοντά. Κάποιες κινήσεις τις έκανα εγώ, κάποιες εκείνη. Όταν τελείωσε η βραδιά, ένιωθα ότι είχαμε έρθει κοντά. Και είχα συγκεκριμένες στιγμές να θυμάμαι που μου έδιναν λόγο να το πιστεύω.
Στην αρχή, η κουβέντα στο Snapchat έμοιαζε φυσική συνέχεια. Απαντούσε σχετικά γρήγορα, μου έλεγε πράγματα από τη μέρα της και έδειχνε ενδιαφέρον για όσα λέγαμε. Μιλήσαμε και για το ενδεχόμενο να ξαναβρεθούμε.
Όταν πρότεινα το επόμενο Σαββατοκύριακο, η απάντησή της ήταν κάπως αβέβαιη. Είπε ότι ίσως ήταν νωρίς να κανονίσουμε, αλλά ναι, απλώς ήθελε να δει πόσο κουρασμένη θα ήταν. Της είπα ότι μπορούσαμε να το δούμε στην πορεία. Δεν κλείσαμε κάτι συγκεκριμένο, αλλά δεν το εξέλαβα και ως άρνηση.
Από τότε, όμως, συνήθως εγώ ξεκινάω την κουβέντα. Μερικές φορές απαντάει όπως πριν. Μπορεί να μου στείλει ξαφνικά κάποιο αστείο μιμίδιο ή αυτοκόλλητο, κι εκεί δυσκολεύομαι ακόμα περισσότερο να καταλάβω την απόσταση. Άλλες φορές περνούν μέρες που μιλάμε ελάχιστα. Σπάνια ανοίγει εκείνη μια συζήτηση που να μας δίνει την ευκαιρία να γνωριστούμε περισσότερο.
Καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει τις υποχρεώσεις του. Και το ότι πέρασες όμορφα με κάποιον δεν σημαίνει πως θέλεις να ανταλλάσσετε μηνύματα όλη μέρα. Δεν περιμένω συνεχή επικοινωνία. Θα ήθελα απλώς να νιώθω ότι θέλει κι εκείνη να συνεχιστεί αυτό.
Μπορεί εκείνο το βράδυ να της άρεσα και τώρα να νιώθει διαφορετικά. Μπορεί να ενδιαφέρεται, αλλά να μην παίρνει εύκολα πρωτοβουλία. Και οι δύο εκδοχές ταιριάζουν με κάποια απ’ όσα έχουν γίνει. Έτσι καταλήγω να κοιτάζω τα ίδια μηνύματα χωρίς να βγάζω άκρη.
Δεν θέλω να σταματήσω να της γράφω για να τη δοκιμάσω, ούτε να την αγνοήσω επίτηδες για να τραβήξω την προσοχή της. Αλλά δεν θέλω και να συντηρώ μόνος μου όλη την επαφή. Αν περιμένω να ξεκινήσει εκείνη την επόμενη κουβέντα, της δίνω χώρο ή αποδέχομαι ότι αυτό ίσως ήδη σβήνει;
