Κάποιες μέρες, όταν επιτέλους τελειώνουν όλα και κάθομαι να πάρω μια ανάσα, θα ήθελα να έχω έναν άνθρωπο να του πω πώς πέρασα. Δεν χρειάζεται να έχει συμβεί κάτι φοβερό. Μπορεί απλώς να θέλω να μοιραστώ μια μικρή στιγμή, να ακούσω τα δικά του νέα ή να νιώσω πως μπορώ να ακουμπήσω πάνω του για λίγο.
Κι ύστερα υπάρχουν όλες εκείνες οι μέρες που περνάω μια χαρά χωρίς σχέση. Μου αρέσει η παρέα του εαυτού μου. Δεν ζω με την αίσθηση ότι κάτι λείπει συνεχώς, ούτε περιμένω να βρω ταίρι για να αρχίσω να χαίρομαι τη ζωή μου.
Αυτό είναι που δυσκολεύομαι να εξηγήσω, ακόμα και σ’ εμένα. Θέλω συντροφιά, αλλά δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να την αναζητήσω. Σαν να έπρεπε το ένα να αποκλείει το άλλο. Στην πράξη, όμως, τα νιώθω και τα δύο, χωρίς να μου φαίνεται τόσο παράξενο όσο ακούγεται όταν το λέω.
Γιατί όταν σκέφτομαι τα ραντεβού, το μυαλό μου πάει σε όλη την προσπάθεια που προηγείται μέχρι να νιώσεις άνετα με κάποιον. Να προσπαθείς να καταλάβεις τα μπερδεμένα μηνύματα, να αναρωτιέσαι αν εννοεί όσα λέει, να χτίζετε κάτι χωρίς να ξέρετε πού πηγαίνει. Μερικές φορές κουράζομαι και μόνο που το σκέφτομαι.
Ξέρω ότι μέσα από αυτή την αβεβαιότητα μπορεί να προκύψει ένας υπέροχος άνθρωπος. Αλλά και η ζωή που έχω τώρα έχει την αξία της. Έχει ηρεμία και μου αρέσει. Δεν μου φαίνεται πάντα δελεαστικό να την αναστατώσω για κάτι που ίσως βγει, ίσως και όχι.
Αν γνώριζα κάποιον φυσικά και ταιριάζαμε, μπορώ να με φανταστώ να του κάνω χώρο. Είμαι ανοιχτός άνθρωπος σ’ αυτό το ενδεχόμενο. Απλώς δεν νιώθω την ανάγκη να ψάχνω ασταμάτητα μέχρι να εμφανιστεί.
Ίσως έτσι είναι όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Ίσως πάλι η άνεση να γίνεται τόσο οικεία, που δεν καταλαβαίνεις πότε αρχίζεις να κλείνεσαι. Κι όταν φτάνει ένα βράδυ που θα ήθελα κάποιον δίπλα μου, αναρωτιέμαι: αφήνω πραγματικά χώρο για να συμβεί;
