Σκέφτομαι να προτείνω σε μια καλή μου φίλη να βγούμε ραντεβού. Το μπέρδεμα με τη δουλειά λύθηκε πρόσφατα, αν και με τρόπο που δεν θα διάλεγα: πριν από λίγες εβδομάδες με απέλυσαν λόγω περικοπών. Οπότε δεν είμαστε πια συνάδελφοι. Παραμένουμε όμως φίλοι, και αυτό είναι που με νοιάζει περισσότερο να μη χαλάσω.
Εγώ είμαι 25 κι εκείνη 24. Γνωριζόμαστε περίπου δύο χρόνια, από τότε που κάναμε μαζί πρακτική. Ήμουν πάντα κλειστός χαρακτήρας και οι σχέσεις δεν μου έβγαιναν εύκολα. Εκείνη μου φέρθηκε πολύ όμορφα και με βοήθησε να ανοιχτώ. Σε μια περίοδο που δυσκολευόμουν να συνδεθώ με άλλους ανθρώπους, μαζί της ένιωθα άνετα.
Στη συνέχεια μας προσέλαβαν και τους δύο στην εταιρεία, μόνο που εκείνη πήγε σε άλλη πόλη. Είχα να τη δω περίπου έναν χρόνο. Πρόσφατα μετακόμισε στην πόλη μου και ξαναβρεθήκαμε. Ύστερα από τόσο καιρό μακριά, χάρηκα πολύ που θα την είχα πάλι κοντά.
Κάποια στιγμή προέκυψε ένα επείγον οικογενειακό θέμα και χρειάστηκε να πάω στο πατρικό μου για μία εβδομάδα. Εκείνη ανέλαβε να προσέχει τα κατοικίδιά μου όσο έλειπα. Με όλα όσα συνέβαιναν στην οικογένειά μου, ήταν μεγάλη ανακούφιση να μη χρειάζεται να ανησυχώ και γι’ αυτό. Εκτίμησα πολύ που στάθηκε δίπλα μου με έναν τόσο πρακτικό τρόπο.
Τώρα σκέφτομαι αν θα ήταν καλή ιδέα να της ζητήσω να βγούμε. Αφού δεν δουλεύουμε πια μαζί, τουλάχιστον δεν υπάρχει το ενδεχόμενο να γίνει άβολο το κλίμα στο γραφείο. Μένει όμως το πιο σημαντικό: τι μπορεί να κάνει μια τέτοια κουβέντα στη φιλία μας.
Από όσα περιγράφω, δεν υπάρχει κάτι που να δείχνει ότι εκείνη θέλει κάτι παραπάνω. Η καλοσύνη της σημαίνει πολλά για μένα, αλλά δεν μου λέει από μόνη της τι αισθάνεται. Δεν θέλω να θεωρήσω ότι, επειδή είναι καλή φίλη, περιμένει να κάνω κίνηση.
Από την άλλη, μου αρέσει και η σκέψη επιστρέφει συνέχεια. Έχει βρεθεί κανείς σε παρόμοια θέση; Να θέλει να ζητήσει από μια φίλη να βγουν ραντεβού, αλλά να φοβάται επειδή η φιλία τους ήδη σημαίνει πολλά;
