Είμαστε μαζί με το ταίρι μου πάνω από δέκα χρόνια, κι υπάρχει μια διαφορά μας που ακόμα δεν έχω αποφασίσει πόσο με πειράζει. Εγώ θέλω περισσότερο τις εξόδους, τα πάρτι, τις παρέες. Το ταίρι μου είναι πιο εσωστρεφές. Κάποιες μέρες αυτό μου φαίνεται απολύτως διαχειρίσιμο. Άλλες, πολύ μεγαλύτερο.
Δεν φταίει κάποιος από τους δυο μας. Δεν είναι κακό να θέλεις να βγαίνεις και να βλέπεις κόσμο, όπως δεν είναι κακό να μη σε τραβάνε τόσο τα πάρτι. Το καταλαβαίνω αυτό. Απλώς η κατανόηση δεν μας κάνει αυτομάτως να θέλουμε τα ίδια πράγματα ή να έχουμε την ίδια όρεξη για έξω.
Υπάρχουν μέρες που σχεδόν δεν με απασχολεί. Βλέπω τη σχέση μας συνολικά, τη ζωή που έχουμε φτιάξει, και αυτή η διαφορά βρίσκει τη θέση της ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα. Δεν χρειάζεται καν να πείσω τον εαυτό μου ότι είμαστε καλά. Το νιώθω. Μετά από τόσα χρόνια, έχει περάσει προ πολλού ο πρώτος ενθουσιασμός, οπότε ξέρω και τον άνθρωπό μου και αυτή την πλευρά της σχέσης μας.
Κι ύστερα έρχονται άλλες μέρες που αναρωτιέμαι μήπως κάποτε μας χωρίσει. Μου φαίνεται παράξενο ακόμα και να το γράφω, αφού μιλάω για το ίδιο πράγμα που άλλοτε προσπερνάω τόσο εύκολα. Η ανάγκη μου για περισσότερη κοινωνική ζωή πότε μοιάζει μικρή και πότε καθόλου. Δεν έχω καταλήξει κάπου σταθερά.
Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει κάτι ξεκάθαρα στραβό στη σχέση μας. Αυτό κάνει και την απορία πιο δύσκολη. Δεν έχω ένα συγκεκριμένο πρόβλημα να περιγράψω και να πω «ορίστε, αυτό συμβαίνει». Έχω πολλά κοινά χρόνια και μια επιθυμία που επανέρχεται: να ταιριάζαμε λίγο περισσότερο σε αυτό το κομμάτι.
Θα ήθελα λοιπόν να ακούσω από γυναίκες που είναι χρόνια με τον άνθρωπό τους. Ποιες διαφορές ή ανάγκες που δεν καλύπτονται έχετε αποδεχτεί επειδή σας γεμίζει η σχέση συνολικά; Με τι έχετε μάθει να ζείτε άνετα, παρότι δεν λύθηκε ποτέ εντελώς;
Εμένα αυτό με βρίσκει καμιά φορά ξύπνια μέσα στη νύχτα: αγαπώ τη ζωή που έχουμε χτίσει και κάποιες στιγμές εξακολουθώ να θέλω να βγαίνουμε περισσότερο. Εσείς τι σκέφτεστε όταν δεν σας παίρνει ο ύπνος;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




