Είμαι 27 και κοντεύω έναν χρόνο χωρίς σχέση, ύστερα από πέντε χρόνια με έναν άνθρωπο. Στην αρχή, η ανεξαρτησία είχε τη δική της φόρα. Μου άρεσε να παίρνω αποφάσεις χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να τις συνδυάζω με το πρόγραμμα και τις επιθυμίες κάποιου άλλου.
Μετακόμισα σε άλλη χώρα και γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους που πιθανότατα δεν θα είχα γνωρίσει αν ήμουν ακόμα σε σχέση. Έχω μια πολύ καλή παρέα, ασχολίες που με γεμίζουν και μια επαγγελματική πορεία που με ικανοποιεί. Όταν λέω ότι μου αρέσει η ζωή μου, το εννοώ.
Απλώς έχει περάσει πια ο πρώτος ενθουσιασμός και μου λείπει το να μοιράζομαι την καθημερινότητα με έναν σύντροφο. Μπορεί να έχω περάσει μια υπέροχη μέρα και πάλι να αισθάνομαι ότι κάτι της λείπει, επειδή δεν υπάρχει εκείνος ο συγκεκριμένος άνθρωπος να τη μοιραστώ.
Και μου λείπουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Να ξυπνάω δίπλα σε κάποιον που αγαπώ, να του φτιάχνω πρωινό, να έχουμε κανονίσει πώς θα περάσουμε τη μέρα μαζί. Να φροντίζω έναν άνθρωπο με εκείνους τους μικρούς, καθημερινούς τρόπους που γίνονται σχεδόν αυτονόητοι μέσα σε μια σχέση.
Οι στενές μου φιλίες έχουν τεράστια σημασία για μένα. Απλώς η οικειότητα είναι διαφορετική. Μπορώ να βλέπω φίλους, να περνάω καλά και ταυτόχρονα να μου λείπει το να είμαι σύντροφος κάποιου.
Γι’ αυτό μου έχει κινήσει την περιέργεια η στάση αρκετών γυναικών που γνωρίζω και δεν έχουν σχέση. Στις κουβέντες μας, αλλά και σε εκδηλώσεις όπου γνωρίζω καινούριο κόσμο, πολλές δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να βρουν σύντροφο. Κάποιες λένε ότι δεν τις ελκύουν οι διαθέσιμες επιλογές. Άλλες ότι απολαμβάνουν υπερβολικά την ανεξαρτησία τους για να θέλουν να αλλάξουν τη ζωή τους.
Κι εμένα μου αρέσει η ανεξαρτησία μου, οπότε εκεί κάπως μπερδεύομαι. Οι περισσότεροι άντρες που ξέρω και δεν έχουν σχέση φαίνεται να θέλουν κάποια στιγμή να αποκτήσουν. Στις γυναίκες του κύκλου μου αυτή η επιθυμία μοιάζει λιγότερο συχνή ή, έστω, λιγότερο επείγουσα.
Ακούγοντας διαφορετικές απόψεις, έχω πια περισσότερα να σκεφτώ και για τη δική μου ερωτική ζωή. Η απορία μου όμως παραμένει: οι γυναίκες που γνωρίζω είναι ευχαριστημένες χωρίς ερωτική αγάπη, έχουν απογοητευτεί από την αναζήτησή της ή απλώς απολαμβάνουν κάτι που εγώ ακόμα μαθαίνω να απολαμβάνω;
