Είμαι άντρας, 29 χρονών, και τα ραντεβού με δυσκολεύουν σχεδόν σε όλη την ενήλικη ζωή μου. Είναι εύκολο να το πω σε μια πρόταση, αλλά όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δύσκολο μου είναι να ζω με αυτό.
Αυτό που με πονάει είναι πόσο απλά μιλάνε οι άλλοι γι’ αυτά. Βγήκαν ραντεβού, γνώρισαν κάποιον, πέρασαν μια βραδιά μαζί, ξεκίνησαν σχέση. Ακόμα κι όταν περιγράφουν μια απογοήτευση, υπάρχει κάτι καθημερινό στον τρόπο που το λένε. Είναι ένα κομμάτι της ζωής τους, κάτι που συμβαίνει.
Το θέλω κι εγώ αυτό το κομμάτι. Κι όταν τους ακούω, με πιάνει μια βαθιά στενοχώρια, γιατί κάτι που εγώ δυσκολεύομαι τόσο να βρω ακούγεται στις δικές τους συζητήσεις τόσο προσιτό. Ακόμα και μια γνωριμία που δεν προχώρησε σημαίνει ότι υπήρξε μια γνωριμία, μια δυνατότητα.
Ξέρω ότι το διαδίκτυο μπορεί να δίνει στρεβλή εικόνα. Όσοι βγαίνουν ραντεβού έχουν ιστορίες να πουν. Όσοι δεν βγαίνουν ίσως δεν έχουν τον ίδιο λόγο να ανοίξουν κουβέντα. Καταλαβαίνω ότι αυτά που διαβάζω δεν περιγράφουν αξιόπιστα τη ζωή όλων. Το ότι το καταλαβαίνω, όμως, δεν κάνει το συναίσθημα να φεύγει.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως μιλάει περισσότερο μια σχετικά μικρή ομάδα και υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι που δυσκολεύονται σιωπηλά. Άλλες φορές φοβάμαι ότι εγώ είμαι η εξαίρεση, ότι οι υπόλοιποι ζουν κάτι στο οποίο εγώ δεν καταφέρνω να φτάσω. Δεν ξέρω ποια εκδοχή πλησιάζει περισσότερο την αλήθεια.
Και στο μεταξύ περνάνε τα χρόνια. Αυτό προσθέτει άλλο βάρος στην απογοήτευση. Είναι δύσκολο να θέλεις τόσο πολύ να έρθεις κοντά με κάποιον και να νιώθεις ότι αυτή η πιθανότητα παραμένει τόσο μακριά.
Υπάρχει ζήλια, ναι, αλλά η λέξη δεν τα καλύπτει όλα. Υπάρχει και λύπη. Η αίσθηση ότι μένω απ’ έξω από κάτι που περίμενα πως, μέχρι τώρα, θα είχε βρει μια θέση και στη δική μου ενήλικη ζωή.
Το αναγνωρίζει κανείς αυτό; Να ξέρεις ότι οι ιστορίες των άλλων δεν είναι όλη η εικόνα και παρ’ όλα αυτά να πονάς όταν τις ακούς; Δυσκολεύονται οι περισσότεροι περισσότερο απ’ όσο λένε ή ανήκω σε μια μικρότερη ομάδα που το βρίσκει τόσο δύσκολο; Νιώθει κανείς άλλος την ίδια απελπισία;
