Χθες το βράδυ μπήκα για ντους πριν κοιμηθώ. Ήμουν πτώμα και κρύωνα, οπότε το πρόγραμμα δεν είχε μεγάλες απαιτήσεις: να ζεσταθώ, να σκουπιστώ και να βάλω πιτζάμες. Τρία πράγματα όλα κι όλα. Κι όμως, είχα ήδη ξεχάσει κάτι βασικό.
Οι πιτζάμες ήταν στην κρεβατοκάμαρα.
Το κατάλαβα την ώρα που σκουπιζόμουν, ακριβώς όταν η ιδέα να βγω από το ζεστό μπάνιο μου φαινόταν χειρότερη από ποτέ. Και τότε ακούστηκε ο άντρας μου πίσω από την πόρτα, με το δελτίο καιρού της βραδιάς.
«Μη βγεις ακόμα. Εδώ μέσα έχει τώρα περισσότερο κρύο απ’ ό,τι εκεί».
Χρήσιμη ενημέρωση, δε λέω, αλλά δυσκόλευε κάπως τη διαδρομή μου μέχρι το κρεβάτι. Η κρεβατοκάμαρα είχε προφανώς αποκτήσει δικό της κλίμα.
Του ζήτησα να μου φέρει τις πιτζάμες. Απλή λύση: εγώ θα έμενα στη ζέστη, εκείνος θα μου έδινε τα ρούχα και το φιλόδοξο βραδινό μου πρόγραμμα θα συνεχιζόταν κανονικά.
Και τότε άκουσα το πιστολάκι.
Είχα ζητήσει πιτζάμες, που συνήθως παραδίδονται χωρίς ηχητικά εφέ. Λίγο μετά, όμως, μου τις έδωσε και ήταν ζεστές, απολαυστικά ζεστές. Τις είχε ζεστάνει με το πιστολάκι πριν μου τις φέρει.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν πόσο αυτονόητο του φάνηκε. Εγώ κρύωνα, εκείνος κρατούσε τις πιτζάμες, υπήρχε διαθέσιμο πιστολάκι. Για εκείνον, ήταν απλώς ένα μικρό πρόβλημα του σπιτιού που λυνόταν.
Εγώ ήλπιζα μόνο να γλιτώσω μια παγωμένη βόλτα ως την κρεβατοκάμαρα. Τελικά παρέλαβα ζεστές πιτζάμες στην πόρτα του μπάνιου. Η βραδιά είχε ξεπεράσει κάθε προσδοκία.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




