Ήμουν ερωτευμένος με την κοπέλα μου και εκείνη μου έλεγε πως ήταν ερωτευμένη μαζί μου. Την πίστευα. Όταν της γνώρισα έναν φίλο μου, τους εμπιστευόμουν και τους δύο.
Τώρα σκέφτομαι αλλιώς εκείνη τη γνωριμία. Τότε ήταν απλώς η κοπέλα μου που γνώριζε έναν άνθρωπο τον οποίο θεωρούσα φίλο μου. Δεν είχα λόγο να υποψιαστώ κάτι, ούτε να φανταστώ ότι αργότερα θα μετάνιωνα που τους έφερα σε επαφή.
Μετά άρχισα να παρατηρώ ότι εκείνη έδειχνε ενδιαφέρον γι’ αυτόν. Κι από τη δική του πλευρά έβλεπα κάτι αντίστοιχο. Μου φαινόταν αμοιβαίο και, από τη στιγμή που το πρόσεξα, άρχισα να δίνω μεγαλύτερη σημασία στο πώς φέρονταν όταν ήταν μαζί.
Αυτό που μου έμεινε περισσότερο ήταν ο τρόπος που μιλούσαν μεταξύ τους. Κάτι στον τόνο τους με έκανε να πιστέψω ότι είχαν ξεπεράσει τα όρια. Άρχισα να υποψιάζομαι ότι είχε συμβεί κάτι ερωτικό ανάμεσά τους.
Δεν έχω όμως άμεσες αποδείξεις. Κι αυτό είναι το δύσκολο όταν προσπαθώ να το εξηγήσω: νιώθω προδομένος, αλλά δεν μπορώ να δείξω κάτι που να αποδεικνύει ότι έγινε όντως αυτό που φοβάμαι. Έχω όσα παρατήρησα και την ερμηνεία που έδωσα στη συμπεριφορά τους.
Από τότε δυσκολεύομαι να σκέφτομαι και τα λόγια της, όταν μου έλεγε ότι με αγαπάει. Πριν τα θεωρούσα κάτι σταθερό ανάμεσά μας, κάτι στο οποίο μπορούσα να στηριχτώ. Τώρα αναρωτιέμαι αν τα εννοούσε. Μόνο που ούτε αυτή την ερώτηση μπορεί να την απαντήσει με σιγουριά η υποψία μου.
Εκείνον τον εμπιστευόμουν ως φίλο μου. Εκείνη ως την κοπέλα μου. Κι έχω μείνει να γυρίζω στο μυαλό μου τον τρόπο που μιλούσαν μεταξύ τους, πεπεισμένος ότι κάτι έγινε, χωρίς να μπορώ να πω πως το ξέρω.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




