Όταν το αγόρι μου μού πρωτομίλησε για τον γάμο του καλύτερού του φίλου, μου έδωσε την εντύπωση ότι θα πηγαίναμε μαζί. Είμαστε τρία χρόνια ζευγάρι και συγκατοικούμε, οπότε δεν το πολυσκέφτηκα. Παντρευόταν ο φίλος του από το σχολείο, εκείνος θα συμμετείχε στον γάμο ως ένας από τους φίλους του γαμπρού κι εγώ νόμιζα ότι θα ήμουν δίπλα του.
Όσο περνούσαν οι μήνες, άρχισε να ξεκαθαρίζει ότι η πρόσκληση ήταν μόνο για εκείνον. Όταν ρώτησα, μου είπε ότι θα έκαναν μικρό γάμο και δεν καλούσαν συνοδούς. Αργότερα η εξήγηση άλλαξε: καλούσαν μόνο παντρεμένα ζευγάρια.
Με πείραξε, αλλά πίστευα ότι ήταν ένας κανόνας που ίσχυε για όλους. Καταλάβαινα επίσης ότι το ζευγάρι αποφασίζει ποιον θα καλέσει. Είχα συναντήσει τον φίλο του αρκετές φορές, είχα πάει σπίτι τους και είχα γνωρίσει τη μέλλουσα γυναίκα του πάνω από μία φορά. Αυτό βέβαια δεν σήμαινε ότι μου χρωστούσαν πρόσκληση.
Για το αγόρι μου όλο αυτό σήμαινε αρκετό χρόνο μακριά. Πήγε τέσσερις μέρες σε άλλη πολιτεία για το μπάτσελορ. Ο γάμος ήταν τέσσερις ώρες δρόμο και έμεινε σε ξενοδοχείο όλο το Σαββατοκύριακο. Εγώ έμεινα εκτός, θεωρώντας ότι τουλάχιστον υπήρχε ένας κοινός κανόνας.
Μετά έμαθα ότι οι υπόλοιποι φίλοι του γαμπρού είχαν φέρει τις συντρόφους τους. Οι παντρεμένοι τις γυναίκες τους και δύο άλλοι τις κοπέλες τους. Οπότε οι εξηγήσεις που είχα ακούσει δεν ταίριαζαν πια με όσα είχαν γίνει.
Όταν τον ρώτησα, είπε ότι ο ένας σκόπευε σύντομα να κάνει πρόταση γάμου. Συνεχίζει να αναφέρει επικείμενες προτάσεις σαν εξήγηση, αλλά εγώ ακόμα δεν καταλαβαίνω πώς αυτό εξηγεί τον δικό μου αποκλεισμό.
Τώρα θέλει να έρχεται ο φίλος του στο σπίτι και να είμαστε όλοι καλά μεταξύ μας. Τον αναφέρει αρκετές φορές την εβδομάδα και κάθε φορά ξαναθυμάμαι πόσο με πλήγωσε όλο αυτό. Του το έχω πει. Εκείνος θεωρεί ότι υπερβάλλω και δημιουργώ θέμα.
Δεν περιμένω να γυρίσει πίσω και να αλλάξει τη λίστα των καλεσμένων. Με πονάει που προσπαθώ να του εξηγήσω γιατί με ένοιαξε και καταλήγω να νιώθω ότι φταίω που το πρόσεξα. Μοιραζόμαστε σπίτι και τρία χρόνια ζωής, αλλά δυσκολεύεται να δεχτεί την απογοήτευσή μου.
Κάθε φορά με ρωτάει: «Τι θέλεις να κάνω τώρα;» Δεν ξέρω τι να απαντήσω, όταν δεν συμφωνούμε καν ότι υπάρχει λόγος να έχω πληγωθεί. Είναι παράλογο που ακόμα με πειράζει;
