Σήμερα στον ναό πρόσεξα μια γυναίκα που μου φάνηκε πολύ όμορφη. Κοιταχτήκαμε. Μετά ξανά. Και άλλη μία φορά. Συνολικά πρέπει να συναντήθηκαν τα βλέμματά μας τρεις ή τέσσερις φορές, αρκετές δηλαδή για να αποφασίσει το μυαλό μου ότι έχουμε υπόθεση προς διερεύνηση.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να πάω να της πω ένα γεια. Μου άρεσε, είχε κοιτάξει προς το μέρος μου παραπάνω από μία φορά, οπότε μια σύντομη γνωριμία μού πέρασε από το μυαλό. Δεν είχα σκεφτεί κάτι περισσότερο από αυτό.
Ύστερα άρχισαν οι δεύτερες σκέψεις. Ο κόσμος κοιτάζει τον κόσμο. Είναι μια αρκετά συνηθισμένη χρήση των ματιών. Μπορεί να της είχα τραβήξει το ενδιαφέρον, μπορεί όμως απλώς να είχε προσέξει ότι την κοιτούσα. Κι από τη στιγμή που δύο άνθρωποι έχουν αντιληφθεί ο ένας τον άλλον, δεν είναι δύσκολο να ξανακοιταχτούν κατά τύχη.
Με σταμάτησε λίγο και το μέρος. Ήμασταν σε ναό και δεν ήξερα αν θα της φαινόταν ευχάριστο να την πλησιάσω εκεί. Δεν ήθελα να θεωρήσω ότι μερικές ματιές σήμαιναν απαραίτητα πως ήθελε να της μιλήσω. Όσο κι αν προσπαθούσα να τις ερμηνεύσω, περισσότερα στοιχεία δεν είχα.
Τελικά έμεινα εκεί που ήμουν. Δεν μιλήσαμε καθόλου. Δεν έχω κάποια κουβέντα να φέρνω ξανά στο μυαλό μου, ούτε κάποια αντίδρασή της για να καταλάβω πώς θα το έβλεπε. Πολύ περισσότερο, δεν έχω λόγο να πιστεύω ότι περίμενε από μένα να κάνω κίνηση. Έχω μόνο εκείνα τα βλέμματα, που αποδείχτηκαν πάντως αρκετά για να με κρατήσουν απασχολημένο.
Αναρωτιέμαι πώς θα το έβλεπαν άλλοι, ειδικά γυναίκες που έχουν βρεθεί στην άλλη πλευρά μιας τέτοιας ανταλλαγής βλεμμάτων. Θα τους φαινόταν λογικό ένα απλό γεια; Ή μήπως έδωσα σε τρεις τέσσερις ματιές πολύ μεγαλύτερη σημασία απ’ όση είχαν;
Αποφάσισα να μην την πλησιάσω. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν έκανα καλά ή αν απλώς χάθηκε ένα γεια.
