Γνώρισα έναν άντρα σε εφαρμογή γνωριμιών πριν από καμιά εβδομάδα και έχουμε κάνει πολύ ωραίες κουβέντες. Περίμενα με χαρά να δω πώς θα ήταν να τα πούμε κι από κοντά. Εκείνος, όπως αποδείχτηκε, είχε ήδη σκεφτεί με αρκετή λεπτομέρεια πώς θα γινόταν αυτό.
Μου είπε ότι συνήθως του αρκεί ένα τέταρτο από κοντά για να καταλάβει αν υπάρχει χημεία. Μια φορά είχε μιλήσει με κάποια για μια εβδομάδα και μετά το μετάνιωσε, γιατί όταν συναντήθηκαν κατάλαβε ότι δεν τον τραβούσε εμφανισιακά. Αφού μιλούσαμε κι εμείς εδώ και μια εβδομάδα, κάπου εκεί άρχισα να καταλαβαίνω πού το πήγαινε.
Η πρότασή του ήταν να μιλήσουμε πρώτα με βιντεοκλήση στο FaceTime, για να δούμε αν μας αρέσει η εμφάνιση του άλλου. Μετά, αν όλα πήγαιναν καλά, θα μπορούσαμε να βρεθούμε για λίγο και να δούμε αν υπάρχει χημεία. Βολικό να ξέρω από πριν πόσο χρόνο να υπολογίσω για το ραντεβού. Τα κριτήρια αξιολόγησης, ομολογώ, δεν περίμενα να μου τα στείλει μαζί.
Μια σύντομη βιντεοκλήση θα μπορούσε να έχει πλάκα. Μου αρέσει η κουβέντα μαζί του και θα ήθελα να ακούσω πώς διηγείται μια ιστορία ή να δω αν γελάμε με τα ίδια πράγματα. Τώρα, όταν φαντάζομαι ότι σηκώνω την κλήση, σκέφτομαι πού να στηρίξω το κινητό και αν το φως του ταβανιού έχει κολακέψει ποτέ κανέναν.
Καταλαβαίνω ότι θέλει να μας γλιτώσει κι από τις δύο πλευρές από ένα άβολο βράδυ. Ακόμα έχω περιέργεια να τον γνωρίσω, και το έθεσε έτσι ώστε να έχουμε κι οι δύο λόγο στο αν θα βρεθούμε. Με όλη αυτή την κουβέντα για το πόσο γρήγορα καταλαβαίνει αν υπάρχει χημεία, πάντως, εγώ ήδη νιώθω ότι περιμένω να μάθω αν πέρασα στον επόμενο γύρο. Νιώθετε κι εσείς έτσι όταν κάποιος προτείνει βιντεοκλήση πριν από το ραντεβού ειδικά για να δει αν υπάρχει έλξη;
