Η διαδρομή με το Uber από το μπαρ θα κρατούσε κάνα τέταρτο. Η μουσική έπαιζε χαμηλά, πιάσαμε κουβέντα με τον οδηγό κι εγώ, μετά από μερικά ποτά, έκανα την κλασική μεταμεσονύχτια ερώτηση: «Ποιο είναι το πιο περίεργο πράγμα που σου έχει τύχει στη δουλειά;»
Μου είπε για έναν τακτικό πελάτη του. Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο τον μάζευε από διαφορετικά μπαρ, συνήθως τύφλα και συνήθως με άλλη γυναίκα. Άλλοτε πήγαιναν σε επόμενο μπαρ, άλλοτε σπίτι της, άλλοτε σπίτι του. Ο οδηγός ήξερε και πού έμενε, γιατί τον είχε πάρει κι από εκεί. Ο άνθρωπος είχε φροντίσει να καλύψει συγκοινωνιακά κάθε ενδεχόμενο.
Σύμφωνα με τον οδηγό, ο τύπος περνούσε τις περισσότερες διαδρομές είτε φασώνοντας τη γυναίκα που τον συνόδευε είτε τσακώνοντας μαζί της. Απορούσε πώς κάποιος που ήταν τόσο συχνά μεθυσμένος και, απ’ όσα έλεγε, τόσο δυσάρεστος, έβρισκε διαρκώς παρέα. Τουλάχιστον άφηνε καλό φιλοδώρημα. Κάπου έπρεπε να υπάρχει κι ένα θετικό.
Τότε στρίψαμε στον δρόμο όπου θα κατέβαινα. «Εδώ μένει αυτός», μου λέει. Ε, άρχισα κι εγώ να αναρωτιέμαι μήπως τον ξέρω. Μικρή πόλη, γνώριμος δρόμος· δεν ήθελε πολύ για να συμπέσουν οι γνωριμίες μας.
Έβγαινα με κάποιον εδώ και δυο εβδομάδες και πήγαινα σπίτι του. Όταν έκλεισα το Uber, δεν θυμόμουν τον ακριβή αριθμό, οπότε είχα βάλει μια τυχαία διεύθυνση στο σωστό τετράγωνο. Όσο πλησιάζαμε, ζήτησα από τον οδηγό να κόψει λίγο ταχύτητα για να αναγνωρίσω το σπίτι. Το είδα και του είπα να σταματήσει.
Ήταν το ίδιο σπίτι.
Είχα καταφέρει να κλείσω μεταφορά για το ραντεβού μου μαζί με έναν απρογραμμάτιστο έλεγχο ιστορικού. Η δεύτερη υπηρεσία αποδείχτηκε σαφώς χρησιμότερη. Μέχρι να φτάσουμε, ήξερα περισσότερα για τα Σαββατοκύριακά του απ’ όσα περίμενα να μάθω εκείνο το βράδυ.
Ζήτησα από τον οδηγό να με πάει σπίτι μου. Ό,τι κι αν περίμενα από τη βραδιά, το να σταθώ στην εξώπορτά του και να προσπαθώ να βγάλω άκρη με το πρόγραμμά του δεν ήταν πια μέσα στις επιλογές μου.
Τον μπλόκαρα και δεν έχουμε ξαναμιλήσει. Ακόμα δεν ξέρω τι θα του έλεγα αν έπεφτα πάνω του. Μάλλον τίποτα. Αρκετά είχα ακούσει στη διαδρομή.
