Αν ένας άνθρωπος με τον οποίο βγαίνω μου κανόνιζε Uber ή Lyft για να γυρίσω σπίτι χωρίς εκείνον, αναρωτιέμαι πώς θα το έπαιρνα. Θα το ένιωθα σαν φροντίδα ή σαν έναν ευγενικό τρόπο να με διώξει; Πρακτικά, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο: θα είχα τρόπο να επιστρέψω. Το πώς θα μου φαινόταν, όμως, είναι άλλο ζήτημα.
Νομίζω ότι θα μετρούσε πόση ώρα είχαμε περάσει μαζί. Ύστερα από μια μεγάλη βραδιά, μπορεί να μου φαινόταν μια όμορφη κίνηση, ένας τρόπος να φροντίσει να φτάσω σπίτι άνετα. Αν είχαμε βρεθεί για λίγο, ίσως να στεκόμουν περισσότερο στο πόσο γρήγορα τελείωσε η συνάντηση. Και πάλι, αυτό δεν θα μου έλεγε με σιγουριά ποια ήταν η πρόθεσή του.
Θα έπαιζε ρόλο και το πόσο καιρό βγαίνουμε. Στην αρχή ακόμα μαθαίνεις τις συνήθειες του άλλου. Έτσι αποχαιρετά συνήθως; Θεωρεί αυτονόητο ότι αυτό με βολεύει; Αν γνωριζόμασταν καλύτερα, θα είχα περισσότερα στοιχεία για να καταλάβω την ίδια ακριβώς κίνηση.
Και βέβαια, το «μου κανόνισε να φύγω» μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα. Αλλιώς θα ένιωθα αν με ρωτούσε αν θέλω να μου καλέσει αυτοκίνητο κι αλλιώς αν μου ανακοίνωνε ότι έρχεται ήδη. Μπορώ να εκτιμώ την προσφορά και ταυτόχρονα να θέλω να έχω λόγο στο πότε θα φύγω.
Τελικά σκέφτομαι περισσότερο τον ίδιο τον αποχαιρετισμό. Αν είχαμε περάσει ζεστά και όμορφα και θέλαμε και οι δύο να κλείσει εκεί η βραδιά, θα με απασχολούσε καν ότι γυρίζω χωρίς εκείνον; Αν ήδη ένιωθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά, μήπως θα έβλεπα και το αυτοκίνητο σαν άλλη μία ένδειξη;
Αυτό θέλω να καταλάβω: όταν κάποιος με τον οποίο βγαίνεις σου κανονίζει διαδρομή για το σπίτι, τι κάνει την κίνηση να μοιάζει με ενδιαφέρον και τι σε κάνει να νιώθεις ότι αποφάσισε μόνος του πως η βραδιά τελείωσε;
