Αν έπρεπε να πω τι με φοβίζει περισσότερο στην ιδέα του γάμου, θα ήταν να καταλήξουμε δυο ξένοι μέσα στο ίδιο σπίτι. Να ξέρω σε ποιο ντουλάπι βάζει ο άνθρωπός μου τις κούπες του καφέ, αλλά να μην έχω ιδέα τι τον απασχολεί τελευταία.
Όταν σκέφτομαι τον γάμο, μου έρχεται στο μυαλό ένα συνηθισμένο βράδυ. Να καθόμαστε οι δυο μας στο τραπέζι της κουζίνας, με κάτι να πιούμε δίπλα μας, λίγα λεπτά πριν σηκωθούμε για τα πιάτα. Δεν θα χρειαζόταν να έχουμε κάποιο σπουδαίο θέμα. Θα ήθελα απλώς να έχουμε ακόμα όρεξη να μιλήσουμε.
Με τρομάζει το πόσο εύκολα μπορεί να γεμίσει αυτός ο χρόνος με όλα τα υπόλοιπα. Με τη δουλειά, τα ψώνια, μια επισκευή που καταφέρνει να χρειάζεται τρία τηλεφωνήματα. Θα μπορούσαμε να περάσουμε ολόκληρο το βράδυ ανταλλάσσοντας χρήσιμες πληροφορίες, χωρίς ουσιαστικά να κάνουμε κουβέντα. «Το πλήρωσες εκείνο;» «Μας τελείωσε αυτό;» «Τι ώρα χρειάζεσαι το αυτοκίνητο;» Όλα απαραίτητα, αλλά δεν θα παντρευόμουν κάποιον μόνο για να συνεννοούμαστε για τις εκκρεμότητες.
Δεν θα περίμενα να υπάρχει συνέχεια ενθουσιασμός. Κάποια βράδια το μόνο που θα είχαμε κουράγιο να κάνουμε θα ήταν να καθόμαστε μαζί. Ούτε η σιωπή θα με ανησυχούσε από μόνη της. Υπάρχει κι εκείνη η άνετη σιωπή, που δεν χρειάζεται να προσπαθείς να φανείς ενδιαφέρων ούτε να μετατρέψεις την Τρίτη σου σε συναρπαστική αφήγηση.
Την άλλη σιωπή θα φοβόμουν. Να έχω κάτι να πω και να αποφασίζω ότι είναι πιο εύκολο να το κρατήσω για μένα. Ή να συνειδητοποιήσω ότι ο άνθρωπός μου το κάνει αυτό εδώ και καιρό κι εγώ δεν το είχα προσέξει.
Κάθε υπόσχεση για ένα κοινό μέλλον έχει και την αβεβαιότητά της. Δεν θα μπορούσα να ξέρω πώς θα αλλάζαμε με τα χρόνια ή πώς θα περνούσαμε κάθε δύσκολη περίοδο. Γι’ αυτό και ο γάμος μού φαίνεται τόσο μεγάλη απόφαση.
Κι όμως, όποτε το σκέφτομαι, ξαναγυρίζω σ’ εκείνο το τραπέζι της κουζίνας. Ύστερα από χρόνια, αφού θα έχουμε συνεννοηθεί για τα ψώνια και το αυτοκίνητο, θα μένουμε λίγο ακόμα εκεί, επειδή ένας από τους δυο θα έχει μια ιστορία να πει;
