Το αγόρι μου μόλις έκλεισε τα τριάντα και δεν κατάφερα να είμαι μαζί του στα γενέθλιά του. Είμαστε μαζί δυόμισι χρόνια, αλλά μας χωρίζουν περίπου τρεισήμισι ώρες δρόμος. Είναι από εκείνες τις αποστάσεις που λες «εντάξει, μπορούμε να βρεθούμε», μέχρι να μπουν στη μέση οι δουλειές και των δυο μας και να μη βγαίνει με τίποτα.
Τώρα μάλλον θα μας χαλάσει και ο καιρός τα σχέδια για το Σαββατοκύριακο. Εκείνος μένει σε μια ορεινή πόλη με χιονοδρομικό και, απ’ ό,τι φαίνεται, οι συνθήκες μπορεί να μην επιτρέψουν σε κανέναν μας να κάνει το ταξίδι.
Το δώρο του αναγκαστικά θα περιμένει. Το ξέρω ότι δεν έχει ημερομηνία λήξης, ούτε χάθηκε ο κόσμος αν του το δώσω αργότερα. Απλώς ήθελα να είμαι εκεί όταν θα το άνοιγε. Να περάσουμε μαζί εκείνη τη μέρα, χωρίς κάτι φοβερό ή υπερβολικό. Να είμαστε στον ίδιο χώρο και να τον γιορτάσω από κοντά.
Πιο πολύ με δυσκολεύει που δεν ξέρω πότε θα ξαναβρεθούμε. Αλλιώς είναι να ακυρώνεται μια επίσκεψη αλλά να έχεις ήδη την επόμενη ημερομηνία στο μυαλό σου. Τώρα ούτε το «λίγες μέρες έμειναν» μπορώ να πω με σιγουριά.
Γι’ αυτό ψάχνω κάτι πέρα από το δώρο. Θα ήθελα να κάνω κάτι που να τον κάνει να νιώσει πόσο τον αγαπώ, παρόλο που είμαστε μακριά. Κάτι προσωπικό, που να δείχνει ότι τον σκέφτηκα λίγο παραπάνω από ένα «κρίμα που δεν τα καταφέραμε». Δεν έχω οργανώσει κάποια έκπληξη· ιδέες ψάχνω.
Εσάς τι σας έχει κάνει να νιώσετε κοντά με τον άνθρωπό σας από απόσταση; Τι μπορεί να δώσει λίγη ζεστασιά σε μια συνηθισμένη μέρα που περνάτε χώρια; Και όταν επιτέλους βρεθούμε, θέλω να κάνουμε κάτι όμορφο για τα γενέθλιά του, έστω και καθυστερημένα.
Προς το παρόν έχουμε ανάμεσά μας τρεισήμισι ώρες δρόμο, δύο προγράμματα δουλειάς και τον καιρό στο βουνό. Τι μπορώ να κάνω από εδώ;
